भयं त्यजध्वममरा अभयं वो ददाम्यहम्
एवमुक्त्वा तु भगवान्विसृज्य त्रिदशेश्वरान्
यदा स्मृतो न चाभ्येति तदा क्रुद्धो जनार्दनः 5.2.26.
देवैरसुरसंघैश्च मथ्यतां कलशोदधिः
अमृतं तत्र लप्स्यध्वं रत्नानि विविधानि च
मंथानं मंदरं कृत्वा नेत्रं कृत्वा च वासुकिम्
सोमार्थे च पुरा देवि तथैवासुरदानवाः
विबुधाः सहिताः सर्वे यतः पुच्छं ततः स्थिताः
शिरस्युद्यम्य नाग स्य पुनः पुनरवाक्षिपत्
तत्र नानाजलचरा विनिष्पिष्टा महाद्रिणा
तस्मिंस्तु मथिते देवि प्रयत्नात्केशवस्य च
तमेव देवा मनुजाः पितरश्च यशस्विनि
समुत्पन्नमथो दृष्ट्वा भगवान्प्राह केशवः 5.2.26.
इत्युक्तो वासुदेवेन प्रजाः पालयितुं शशी
तस्याग्रे नारदः सर्वं कथयामास सत्वरम्
पीडितो दक्षशापेन सोमोऽप्यंतर्हितस्तदा
तत्र गत्वा यथाशापं कथयामास गद्गदः
अयं मे प्रथमः पुत्रः पीडितः शशिना भृशम्
विष्णुना च बलं दत्तमस्मै चंद्रमसे दृढम्
तं दृष्ट्वा मधुहंतारं ब्रह्मा विष्णुमुवाच ह
स चायं पीडितो देव शशांकेन नवेन वै वृत्तांतं कथयामास ब्रह्माग्रे च पुनःपुन.
ब्रह्मापि पूर्वचंद्रार्थे विष्णुं लोकनमस्कृतम्
नमः कृष्ण नमो विष्णो नमो जिष्णो नमोनमः 5.2.26.
जयस्व गोविंद महानुभाव जयस्व विश्णो जय पद्मनाभ
एवं स्तुतस्तदा देवि ब्रह्मणा लोककारिणा
गच्छ सोम ममादेशान्महाकालवनोत्तमे तमाराधय यत्नेन स ते देहं प्रदास्यति
इत्युक्तो वासुदेवेन ब्रह्मणा च पुनः पुनः लिंगं दृष्ट्वा च तुष्टाव स्तोत्रेणानेन सुव्रते
चंद्र उवाच नमो देवाधिदेवाय त्रिनेत्राय महात्मने
भूतवेतालजुष्टाय महादेवाय शूलिने
पूष्णो दंतविनाशाय तथांधकविनाशिने