इति तस्य वचः श्रुत्वा गालवस्य महात्मनः पप्रच्छ परया भक्त्या शापांतो हि कथं भवेत् ।। 5.2.21.
गालवः कथयामास ध्यानेनालोक्य यत्नतः
महाकाल वने लिंगं पक्षियोनिविमोचनम् तस्य दर्शनमात्रेण शापस्यांतो भविष्यति
सा प्रणम्य मुनिश्रेष्ठमाजगाम त्वरान्विता
प्रफुल्लनयनाभ्यां सा दृष्टा लोलेक्षणा प्रिया
ततस्तेन तदा राज्ञा प्रोक्ता सा मृगलोचना
तया प्रोक्तं महाराज गम्यतेऽद्य मया सह
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा त्वरमाणो मुदान्वितः
पूजयित्वाथ तल्लिंगं पक्षियोनिविमोचनम्
तस्यां रात्रौ न संजातः कुक्कुटो यादृशः सदा
रूपेण निर्जितः कामस्तेनाप्रतिमतेजसा कोऽयं प्रभावो येनाहं शापान्मुक्तः सुदुस्तरात् ।। 5.2.21.
प्रियां पप्रच्छ नृपतिः पूर्णेन्दुवदनां भृशम्
अथ सा कथयामास वृत्तांतं विस्तरान्मुदा
राजञ्छापाद्विमुक्तोऽसि लिंगस्यास्य प्रभावतः
तया सार्द्धं ययौ राजा स्वर्गं सुरगणैः स्तुतः
विख्यातं देवि लोकेऽस्मिन्सर्वकामफलप्रदम् तिर्यग्योनिं न यास्यंति न वियोगो भविष्यति
न चापि नरकावाप्तिर्न दुःखं न जरा भयम्
रूपसौभाग्यसंपन्ना भविष्यंति युगेयुगे तेषां कुले च ये केचित्पितरो निरयस्थिताः
तिर्यग्योनिगता ये च पशुयोनिं तु ये गताः
यस्य दर्शनमात्रेण तिर्यग्योनिर्न दृश्यते
आसीत्पुरा बृहत्कल्पे धर्म मूर्तिर्जनाधिपः
सोमसूर्यादयो यस्य तेजसा निष्प्रभाः कृताः
यथेच्छारूपधारी च संग्रामेष्वपराजितः
राज्ञस्तस्याग्रमहिषी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी
नृपो नृपसहस्रेण न कदाचित्प्रमुच्यते विस्मयेनावृतमना वशिष्ठमृषिसत्तमम्
भगवन्केन धर्मेण मम लक्ष्मीरनुत्तमा
वशिष्ठ उवाच पुरा त्वमवनीपाऽऽसीः शूद्रजातिसमुद्भवः
निवसन्दुष्टहृदयो वर्षाणि सुबहून्यपि
सदा ब्रह्मस्वहारी त्वं सदा वेदविनिंदकः 5.2.22.
अथ पंचत्वमापन्नः काले नरकमाप्तवान्