न त्वया सदृशी लोके कामिनी विद्यते क्वचित् 5.2.21.
कुतो वा मयि दीने त्वं क्रुद्धेव प्रियवादिनि
सा तमाह प्रकोपाच्च किमालपसि मां वृथा प्रदत्तं कामलुब्धेन अन्यस्य कीटकाधम
नाहमेवं करिष्यामि कीटः प्राह पुनःपुनः
इति तद्वचनं श्रुत्वा सा प्रसन्नाभवत्तदा
दृष्ट्वा तन्महदाश्चर्यं सा राज्ञी विललाप ह न कामिताहं कांतेन मरिष्यामि न संशयः
एवं विलप्य बहुधा विनिःश्वस्य पुनःपुनः
दृष्ट्वा तमृषिमासीनं तपोयोनिं दृढव्रतम्
एकोऽयं संशयो ब्रह्मन्हृदये परिवर्त्तते न जाने कारणं किं तु संगमो नोपजायते
यो गत्वा प्रमदाराज्यं जित्वा सर्वाः पुरा रणे नैव कामयते तासु किमेतदिति सुव्रत
वाजिनो वारणाश्चैव धनधान्यमनंतकम् 5.2.21.
केन कर्मविपाकेन ममेदं यौवनं दृढम्
दृश्यते वासरे भागे रात्रौ चैव न दृश्यते
दुष्कृतावर्जनं ब्रह्मन्ममेदं वक्तुमर्हसि
शृणु पुत्रि पुरावृत्तं बालभावेन यत्कृतम्
विदूरथस्य तनयस्तव भर्ता स निश्चितम्
बहवः कुक्कुटास्तेन भक्षिता राजसूनुना
एवं भक्षयतस्तस्य बहुशो वत्सरा गताः पृष्टाः किं कारणं नात्र समायांति हि कुक्कुटाः
अथ केनापि कथितं कुक्कुटानां च भक्षणम् भक्षिताः कुक्कुटाः सर्वे विना कारणतो नृप
ताम्रचूडोऽथ संक्रुद्धो ददौ शापं दुरात्मने
तदाप्रभृत्यभूत्क्षीणो राजपुत्रो दिनेदिने 5.2.21.
अथ केनापि कामेन वामदेवाश्रमं गतः पप्रच्छ वामदेवं स नमस्कृत्य पुनःपुनः
भगवन्केन पापेन क्षीयतेऽहर्निशं वपुः
वामदेवोऽथ तं प्राह कुक्कुटा भक्षितास्त्वया
तमेव शरणं गच्छ स उपायं वदिष्यति
दृष्ट्वा च ताम्रचूडं तं महाभक्त्या कृतांजलिः
अज्ञानाद्भक्षिता देव कुक्कुटाः पुष्टिकारणात्
प्रोवाच ताम्रचूडोऽथ यस्मात्प्रार्थयसे नृप
शास्ता गोप्ता च लोकानां राजा दंडधरः प्रभुः
अतो न दृश्यते पुत्रि तिर्यग्भावं समाश्रितः