ततः शप्तो मया नंदी भूलोकं गच्छ सत्वरम्
सोच्छ्वासहृदयो दीनो दुःखव्याकुललोचनः
वंचितश्चाग्निना बाढं वासवेन विशेषतः 5.2.20.
स दृष्टो लोकपालैस्तु तामवस्थां गतो गणः
सर्वं निवेदितं तेन तेषामग्रे च नंदिना
ततश्च वचनं श्रुत्वा नंदी रोमांचकंचुकः पूजयामास विधिवद्धृत्वा कपालिकीं तनुम्
अशरीरसमुत्पन्ना वाणी लिंगात्तदा प्रिये पूजितोऽसौ महाभक्त्या प्रतीहारेण नंदिना
तदाप्रभृति लोकेस्मिन्प्रतीहारेश्वरेश्वरः प्रभावः सर्वलोकानामत्यभीष्टफलप्रदः
पूजयिष्यंति ये भक्त्या प्रतीहारेश्वरं शिवम्
सप्तजन्मकृतं पापं स्वल्पं वा यदि वा बहु
मनसा ये स्मरिष्यति प्रतीहारेश्वरं शिवम्
ईश्वर उवाच यस्य दर्शनमात्रेण तिर्यग्योनिर्न लभ्यते
कौशिकोनाम राजाभूत्कुक्कुटो जायते सदा
व्याप्ता च पृथिवी तेन सशैलवनकानना
विशालानाम विख्याता भार्या तस्य महीपतेः
तया चकार सहितः स राज्यं राजसत्तमः
तया सार्द्धं कदाचिच्च सुरतं नास्ति पार्वति
एवं गच्छति काले तु सह राज्ञा स्मरातुरा ददर्श कीटमिथुनमनंगकलहातुरम्
प्रसादयंस्तथा कीटः स्वां प्रियां च मुहुर्मुहुः
भजस्व मां यथाकाममनंगशरपीडितम्
न त्वया सदृशी लोके कामिनी विद्यते क्वचित् 5.2.21.
कुतो वा मयि दीने त्वं क्रुद्धेव प्रियवादिनि
सा तमाह प्रकोपाच्च किमालपसि मां वृथा प्रदत्तं कामलुब्धेन अन्यस्य कीटकाधम
नाहमेवं करिष्यामि कीटः प्राह पुनःपुनः
इति तद्वचनं श्रुत्वा सा प्रसन्नाभवत्तदा
दृष्ट्वा तन्महदाश्चर्यं सा राज्ञी विललाप ह न कामिताहं कांतेन मरिष्यामि न संशयः
एवं विलप्य बहुधा विनिःश्वस्य पुनःपुनः
दृष्ट्वा तमृषिमासीनं तपोयोनिं दृढव्रतम्
एकोऽयं संशयो ब्रह्मन्हृदये परिवर्त्तते न जाने कारणं किं तु संगमो नोपजायते
यो गत्वा प्रमदाराज्यं जित्वा सर्वाः पुरा रणे नैव कामयते तासु किमेतदिति सुव्रत