ताः संरक्ष जगन्नाथ ह्येषोऽस्माकं वरः प्रभो
क्षेमारोग्यकरं लिंगं भविष्यति न संशयः 5.2.14.
लकुलीशस्तदा चायं देवः स्पृश्यो भविष्यति
कुटुंबेश्वर इति नाम्ना लोके ख्यातिं गमिष्यति
लकुलीशोऽथ तल्लिंगमारुरोह ममाज्ञया
कुटुम्बेश्वरसंज्ञं तु ये पश्यंति यशस्विनि
आश्विनासितपंचम्यां दर्श नं यः करिष्यति
महतीं श्रियमाप्नोति रोगैश्चापि प्रमुच्यते
दर्शनं ये करिष्यंति स्पर्शनं यजनं तथा
समीपे तु सरिच्छिप्रा वापीकूपेन संयुता
सोमवारेर्कवारे च स्नात्वा तस्यां समाहितः
राजसूयसहस्रस्य वाजपेयशतस्य च 5.2.14.
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
यस्य दर्शनमात्रेण यशः कीर्तिश्च जायते
आसीद्राजा पुरा देवि इंद्रद्युम्नो महीपतिः
दृष्ट्वा सोऽथ बहून्यज्ञान्भूमौ प्रचुरदक्षिणान्
स चाथ प्रत्युतः स्वर्गान्नष्टकीर्तिर्यदा क्षितौ पतितश्चिंतयामास भ्रशं शोकपरिप्लुतः
कृतस्य कर्मणस्त्वत्र भुज्यते यत्फलं दिवि
सोऽत्र दोषो मतस्तस्यामतस्तत्पतनं च यत्
स्वर्गभाजो भवंतीह यावत्कीर्तिश्च जायते यावत्स शब्दो भवति तावत्पुरुष उच्यते
अकीर्तिः कीर्त्त्यते यस्य लोके भूतस्य कस्यचित्
तस्मात्कल्याणवृत्तः स्यादन्यथा पतनं भुवि
अत्यंतं श्लाघयाम्यत्र कीर्त्तिं स्वर्गकरां पराम् 5.2.15.
यावत्कीर्त्तिर्मनुष्याणां वर्त्तते भुवि चाक्षया
न स्वेदो न च दौर्गंध्यं पुरीषं मूत्रमेव वा उह्यंते ते विमानैश्च नानाभरणभूषिताः
एवं विमृश्य नृपतिरिंद्रद्युम्नो वरानने
यत्र तेपे तपस्तीव्रं मार्कण्डेयो महामुनिः पप्रच्छ विनयोपेतस्तमृषिं शंसितव्रतम्
विदितास्तव धर्मज्ञ देवदानवराक्षसाः
न तेऽस्त्यविदितं किञ्चिदस्मिँल्लोके द्विजोत्तम कथं कीर्त्तिर्ध्रुवा लोके जायते किं तपःफलात्
यावत्कीर्तिर्भूमिसंस्था तावद्वस सुरैः सह