इत्युक्तः कामदेवोपि लिंगेन परमेश्वरि
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
यस्य दर्शनमात्रेण गोत्रवृद्धिश्च जायते
यदा देवासुरैः पूर्वं मथितः क्षीरसागरः
कालकूटमयं रौद्रं विषं ज्वालाविभीषणम्
ततो देवगणाः सर्वे सासुरा यक्षराक्षसाः
स्तुतोहं विविधैः स्तोत्रैरिदमुक्तं वरानने
अन्यथा चिंतितं कार्यं दैवेन कृतमन्यथा
उत्पन्नं कालकूटं तु येन दग्धं चराचरम्
रक्षां कुरु जगन्नाथ शरणागतवत्सल
मया तेषां वचः श्रुत्वा त्रिदशानां यशस्विनि कंठे धृतं महारौद्रं कालकूटाह्वयं तदा
त्वं भीता सहसा नष्टा रूपं दृष्ट्वा तु मामकम् 5.2.14.१
नदीसंघसमायुक्ता गंगा दृष्टा च पार्श्वतः
कालकूटविषं गंगे वेगान्नय महोदधिम्
रौद्ररूपी च दुःसेव्यो दहत्येव न संशयः
ततस्तु यमुना प्रोक्ता न समर्था सरस्वती
अशक्तास्ताः समानेतुं कालकूटाह्वयं विषम्
शिप्रे पुत्रि ममादेशान्महाकाल वनं व्रज
विद्यते परमं लिंगं तस्मिंल्लिंगे नियोजय
एषास्मि प्रस्थिता देव तव वाक्यादसंशयम्
असेव्याहं भविष्यामि दुष्टसंपर्क योगतः
यानि तीर्थानि भूलोके पाताले यानि संति वै 5.2.14.
तानि सर्वाणि सेवार्थमागत्य मम वाक्यतः
एवमुक्ता तदा शिप्रा गृहीत्वा कालकूटकम्
तद्विषं कालकूटाह्वं निक्षिप्तं लिंगमूर्द्धनि
पशुः पक्षी नरो वापि यो हि पश्यति तं शिवम्
तीर्थयात्रां ततः कर्तुं तत्रायातांस्तपोधनाः
ततो हाहाकृतं देवि त्रैलोक्यं सचराचरम् संजीविताश्च वै सर्वे दृष्टिपातेन पार्वति
तुष्टुवुः प्रणता विप्रा मामतो विविधैः स्तवैः
तैरुक्तं प्रणतैर्देवि लोकानां च हितार्थतः