इत्युक्त्वा तु समायातो यत्राहं तपसि स्थितः
दृष्टवान्मां तदा कामः पिंजकूटजटासटम्
प्रेक्षमाणमृजुस्थानं नासावंशाग्र लोचनम्
प्रविष्टः कररंध्रेण मदनो हृदये मम
समाधेर्भावना दिव्या लक्ष्यप्रत्यक्षरूपिणी
उन्मत्ततां गतोऽहं वै विकृतिं मदनात्मिकाम्
दृष्टो मयात्महृदये मन्मथोऽपथ्यकारकः 5.2.13.
अमानुषीं व्रजेद्योनिं योगिनं प्रविशेद्यदि
एतस्मिन्नंतरे सोऽपि संतप्तो मदनो भृशम्
सहकारतरोर्मूले भूत्वा मधुसखस्तदा
स चापि हृदये प्राप्तो मदीये लीलया शरः
तन्नेत्रविस्फुलिंगेन क्रोशतां नाकवासिनाम्
तस्मिन्दग्धे ततः कामे रतिः शोकपरायणा
हा नाथ हा मम प्राण हा स्वामिन्किं जहासि माम्
एवं च विलपंतीं तां वागुवा चाशरीरिणी प्रसादाद्देवदेवस्य उत्थास्यति शिवस्य च
प्रार्थितोऽहं ततो देवि तस्मिन्नवसरे प्रिये
येनानेन प्रभो नष्टा सृष्टिर्वै धरणीतले ।। 5.2.13.
ततोऽहमब्रुवं देवि तां रतिं दीनभाषिणीम्
ततो दग्धं मयास्यांगं जीवये त्वत्प्रसादतः
तस्मादनंग एवैष प्रजासु विचरिष्यति
देवानामनुकंपार्थमनंगोऽसौ कृतो मया
तत्र गत्वा ह्यनंगोऽपि भक्तिभावसमन्वितः
प्रोक्तं तुष्टेन लिंगेन काम काममवाप्स्यसि
जन्म प्राप्स्यति रुक्मिण्या गर्भे कृष्णस्य संगमात्
अनंगेन त्वया यस्मान्मनसा तोषि तोऽपि सन्
ये त्वां पश्यंति कंदर्पं भक्त्या परमया युताः
दीर्घायुषो भविष्यंति रूपं तेषां भविष्यति 5.2.13.
ऐश्वर्यं परमान्भोगान्स्त्रियो दिव्यकलान्विताः
चैत्रशुक्लत्रयोदश्यां ये मां पश्यंति भक्तितः
यक्षा गणेश्वराः सिद्धाः सिद्धगंधर्वसेविताः