को भवान्किं निमित्तं तु इह वा किमुपागतः
ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा प्रोक्तं तेनैव सादरम् प्रजापते महाभाग किं करोमि दिशस्व माम्
ब्रह्मोवाच मया तु सृष्टिकामेन ये प्रजापतयः कृताः
त्वमग्रणीः प्रजासर्गे त्वदधीनमिदं जगत्
इत्युक्तो ब्रह्मणा देवि जगामादर्शनं स्मरः
मद्वचो न कृतं यस्माद्भवनेत्रोद्भवाग्निना ब्रह्माणं प्रणतो भूत्वा प्रह्वः प्रांजलिरब्रवीत्
प्रसीद देवदेवेश अनन्यगतिके मयि 5.2.13.
यस्मात्ते भक्तिरतुला ममोपरि महामते
कामिनीनां कटाक्षेषु केशपाशेषु चैव हि
वसंते कोकिलालापे ज्योत्स्नायां जलदागमे
स्त्रियोऽमृतमया धन्या संसारे सारकारणम्
एताभिर्वरनारीभिर्जगदेवं वशीकृतम्
कृतश्चापि स्ववशता स्त्रीगौरवगतस्य च
स्त्रिय एव हि देवानामिंद्रादीनां भयाश्रयाः
पराभवः प्रभवति विवशत्वं च भीषणम्
इत्युक्तो मन्मथो भद्रे ब्रह्मणा च विसर्जितः
रतिप्रीतिसमायुक्तो झषकेतुर्मनोभवः 5.2.13.
पंडितांस्तापसान्वीरान्सुधियश्च जितेंद्रियान्
भूतप्रेतपिशाचांश्च यक्षगंधर्वकिंनरान्
ममार्थे च कृतो यत्नश्चिंतयित्वा पुनःपुनः तस्य देवस्य कः शक्तः क्षोभणार्थं मया विना
इत्युक्त्वा तु समायातो यत्राहं तपसि स्थितः
दृष्टवान्मां तदा कामः पिंजकूटजटासटम्
प्रेक्षमाणमृजुस्थानं नासावंशाग्र लोचनम्
प्रविष्टः कररंध्रेण मदनो हृदये मम
समाधेर्भावना दिव्या लक्ष्यप्रत्यक्षरूपिणी
उन्मत्ततां गतोऽहं वै विकृतिं मदनात्मिकाम्
दृष्टो मयात्महृदये मन्मथोऽपथ्यकारकः 5.2.13.
अमानुषीं व्रजेद्योनिं योगिनं प्रविशेद्यदि
एतस्मिन्नंतरे सोऽपि संतप्तो मदनो भृशम्
सहकारतरोर्मूले भूत्वा मधुसखस्तदा