तथा रक्ष सुरश्रेष्ठ भयं नः समुपस्थितम्
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा शंखचक्रगदाधरः 5.2.12.१
ते निष्क्रम्य ततो रात्रौ निघ्नंति द्विजसत्तमान्
अथ स्वर्गं गताः कांते जितः शक्रो मरुत्पतिः
गत्वाथ पश्चिमामाशां जलराजो विनिर्जितः
ततस्ते व्याकुला जाता विष्णुं शरणमागताः
महाकालवनं गत्वा देवा भक्त्या समाहिताः
भवतां भविता सिद्धिस्तत्र तस्य प्रसादतः
इति तस्य वचः श्रुत्वा कृष्णस्यामिततेजसः
तावत्तत्रैव संरुद्धा दैत्यैः शस्त्रधरैस्तदा
कथयामासुरत्युग्रं यथा रुद्धं जगत्त्रयम्
यूयं व्रतधरा भूत्वा कपालैश्च विभूषिताः 5.2.12.
भस्मभूषितसर्वांगाः क्षुद्रघंटाविराजिताः गच्छध्वं ब्रह्मणा सार्द्धं पादबद्धैश्च नूपुरैः
अथ ते लोकपालाश्च श्रुत्वा कृष्णस्य भाषितम्
तत्र दृष्टं महल्लिंगं तेजसां राशिमद्भुतम्
ततस्तु तस्य लिंगस्य वह्निज्वाला विनिःसृता
ज्ञात्वा लिंगस्य माहात्म्यं नाम चक्रुः समाहिताः
लोकपालेश्वरोनाम ख्यातिं यास्यति भूतले स्वस्वस्थानं गता दिव्यं यथापूर्वं मुदान्विताः
ये पश्यंति नरा देवि लोकपालेश्वरं शिवम्
न दारिद्र्यं न च व्याधिर्नाकालमरणं तथा
यो यमुद्दिश्य वै कामं दर्शनं तु करिष्यति
अश्वमेधस्य यज्ञस्य सम्यगिष्टस्य यत्फलम् 5.2.12.
प्रसंगेनापि यः पश्येल्लोकपालेश्वरं शिवम्
संक्रांतौ सोमवारे च चतुर्दश्यां विशेषतः
ते दुर्द्धर्षा भवंतीह शत्रूणां संगरे तथा
क्रमेण वारुणं लोकं धनदस्य यथासुखम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
यस्य दर्शनमात्रेण सौभाग्यं जायते शुभम्
ब्रह्मणो ध्यायमानस्य प्रजाकामस्य पार्वति अलंकारावृतः कांतो दिव्यमंडनमंडितः
तं दृष्ट्वा परमं दिव्यं कांतं सौभाग्यशोभितम्