स्वर्गद्वार परं लिंगं विद्यते तत्तु वासव तमाराधयत क्षिप्रं स वः कामं प्रदास्यति
ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा त्रिदशा मुदिता भृशम्
स्वर्गद्वारप्रदं पुण्यं ददृशुर्लिंगमुत्तमम्
स्वर्गलोकं गताः सर्वे यथापूर्वं यशस्विनि
मयाज्ञप्ताश्च ते सर्वे निवर्त्तध्वं गणोत्तमाः ।। 5.2.9.
स्वर्गद्वारप्रदो देवो दृष्टो देवैर्न संशयः
स्वर्गद्वारं गताः सद्यः शक्राद्यास्त्रिदशा गणाः
ख्यातिं यास्यति भूलोके स्वर्गलोकप्रदायकः
ये पश्यंति नरा लोके स्वर्गद्वारेश्वरं शिवम्
स्वर्गद्वारेश्वरं देवं ये पश्यंति प्रसंगतः
अश्वमेधसहस्रेण यत्पुण्यं समुदाहृतम्
जन्मांतरसहस्रेण यत्पापं पूर्व संचितम्
अष्टम्यां वा चतुर्दश्यामथवा चंद्रवासरे ते देवि मे शरीरं तु प्रविष्टास्त्वपुनर्भवाः
दशकोटिसहस्राणि तस्मिँल्लिंगे तु पूजिते
स्पर्शनात्तस्य लिंगस्य कीर्त्तनाद्यजनात्तथा 5.2.9.
अकामावा सकामा वा ये पश्यंति दिने दिने
यस्य दर्शनमात्रेण विषैर्नैवाभिभूयते
मात्रा च भुजगाः शप्ताः स्ववचोभंगकारणात्
वह्निर्हि धक्ष्यते युष्मान्सत्रे जन्मेजयस्य हि
गताः सर्वे यथास्थानं जीवनार्थं यशस्विनि
सर्पश्च कंबलोनाम लोकं पैतामहं गतः
यमुनांभसि संलीनः कालियो भयविह्वलः
एवं ते सर्परा जानो नागाः सुस्मितशोभने धृतराष्ट्रस्तथा नागः प्रयागमगमत्प्रिये
प्रणम्य तमथोवाच मातुरुत्संगसंस्थिताः
मात्रा शप्ता वयं देव क्रुद्धया तव संनिधौ
सर्पसत्रो हि भविता राज्ञो जन्मेजयस्य च ।। 5.2.10.
त्वं च वत्स ममादेशान्महाकालवनं व्रज
समाराधय देवेशं महामायासमीपतः
तत्र गत्वाथ कर्कोटः स्वयं देवि समाहितः तस्य तुष्टोथ देवेशो वरं प्रादाद्य शस्विनि
ये दंदशूकाः क्रूराश्च पापाचारा विषोल्बणाः