तासां तद्वचनं श्रुत्वा अवमा नात्तदा त्वया
अथ ताः शोकसंतप्ता गता यत्र प्रजापतिः
तच्छुत्वा दारुणं वाक्यं दक्षो नोवाच किंचन
मया दृष्टा यदा देवि भूमौ पंचत्वमागता
ते गत्वाथ गणा रौद्राः शतशोऽथ सहस्रशः मुमुचुः शरवर्षाणि कुर्वंतो भैरवान्रवान्
ततो देवगणाः सर्वे वसवः सह भास्करैः 5.2.9.१
युद्धाय च विनिष्क्रांता मुमुचुः सायकान्सितान् मुमुचुः शरवर्षाणि वारिधारा यथा घनाः
तेषां मध्ये गणो नाम वीरभद्रो महाबलः
स तु तेन प्रहारेण विसंज्ञो निषसाद ह
स हतः सहसा तेन गजेंद्रो भेरवान्रवान्
एतस्मिन्नंतरे देवा कृतास्तेन पराङ्मुखाः
ततः कोपसमाविष्टो विष्णुर्दृष्ट्वा दिवालयान्
तदापतत्तु वेगेन चक्रं विष्णोः सुदर्शनम्
तस्मिंश्चक्रे तदा ग्रस्ते ह्यमोघे दैत्यसूदने
गृहीत्वा पादयोर्भूमौ निजघानातिदूरतः
रुधिरोद्गारसंयुक्तं वक्त्रात्तच्च विनिर्गतम् न तु पंचत्वमापन्नो गदया ताडितोऽपि सः ।। 5.2.9.
ततस्तु प्रमथाः सर्वे विष्णुवीर्यबलार्द्दिताः
मां दृष्ट्वा शूलहस्तं तु विष्णुश्चांतरधीयत
मत्तस्त्रासपरीतात्मा ततश्चादर्शनं गतः
मया निरूपितो देवि स्वर्गद्वारे गणस्तदा
द्वारावरोधः कर्त्तव्यो यत्नतः शासनान्मम
उद्वसश्च ततो जातः स्वर्गो देवा विनिर्जिताः
स्वर्गद्वारे निरुद्धे तु शक्राद्या भयविह्वलाः
तस्याग्रे कथितं सर्वं स्वर्गद्वारावरोधनम्
प्रवेशो दुर्लभो जातः कृते द्वारावरोधने ।। केनोपायेन यास्यामः स्वर्गलोकं तथाविधम्
नास्माकं जायते प्रीतिर्विना स्वर्गं पितामह 5.2.9.
इति तेषां वचः श्रुत्वा प्रोक्तं तु ब्रह्मणा तदा
स्तुत्यो वंद्यो नमस्कार्यः सृष्टि संहारकारकः ३२ गोप्ता स्रष्टा समर्थश्च स चास्माकं परा गतिः
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन गम्यतां शरणं शिवः
त्रिदशैः सहितः शक्र तूर्णं गच्छ ममाज्ञया