दह्यमानस्ततश्चाहं व्याप्तो वै ब्रह्महत्यया
गतः सर्वेषु तीर्थेषु नैव मुक्तस्तु हत्यया
एतस्मिन्नंतरे दैवी वागुवाचाशरीरिणी
महाकालवनं पुण्यं त्वया नाथ विनिर्मितम् न जानासि कथं क्षेत्रं महापातकनाशनम्
तस्मिन्क्षेत्रे महल्लिंगं गजरूपस्य संनिधौ
ततोऽहमागतस्तूर्ण वाक्यं श्रुत्वा तदोत्तमम्
मम हस्तात्तदा विप्राः कपालमपतद्भुवि 5.2.8.
पश्यंतु विप्रास्तं देवं कपालेश्वरसंज्ञ कम्
लिंगं दृष्टं तदा तैस्तु कपालैर्बहुभिवृतम्
अतोऽसौ भुवि विख्यातः कपालेश्वरसंज्ञकः
कृतपुण्या नरा देवि ते यांति परमं पदम्
तत्पापं विलयं याति लिंगस्यास्य च दर्शनात् तत्क्षपयति देवोऽयं चतुर्द्दश्यां समर्चितः
प्रसंगादपि ये पूजां करिष्यंति वरानने ऐश्वर्यधर्ममतुलं दीर्घमायुररोगताम्
निःसपत्नत्वमतुलं यच्चान्यत्तदवाप्नुयात्
विपाप्मानो भविष्यंति गणेशाश्च मम प्रिये ते पश्यंति तनुं त्यक्त्वा मदीयं भवनं प्रियम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
सर्वपापहरं देवि स्वर्गमोक्षफलप्रदम्
यदा देवि समायाताः कैलासे पर्वतोत्तमे
निमंत्रिता वयं यज्ञे सकांताः सपरिग्रहाः
कच्चित्स्मृता विशालाक्षि किं वा तातस्य विस्मृतिः
तासां तद्वचनं श्रुत्वा अवमा नात्तदा त्वया
अथ ताः शोकसंतप्ता गता यत्र प्रजापतिः
तच्छुत्वा दारुणं वाक्यं दक्षो नोवाच किंचन
मया दृष्टा यदा देवि भूमौ पंचत्वमागता
ते गत्वाथ गणा रौद्राः शतशोऽथ सहस्रशः मुमुचुः शरवर्षाणि कुर्वंतो भैरवान्रवान्
ततो देवगणाः सर्वे वसवः सह भास्करैः 5.2.9.१
युद्धाय च विनिष्क्रांता मुमुचुः सायकान्सितान् मुमुचुः शरवर्षाणि वारिधारा यथा घनाः
तेषां मध्ये गणो नाम वीरभद्रो महाबलः
स तु तेन प्रहारेण विसंज्ञो निषसाद ह
स हतः सहसा तेन गजेंद्रो भेरवान्रवान्