तामसींनाम दुःसाध्यां यया मुह्यति कन्यकाः
तमोभूते ततस्तस्मिन्सा देवी भयविह्वला
कपालवान्हरो यत्र लिंगाकारेण संस्थितः
वज्रोऽपि त्रिदशाञ्ज्ञात्वा देव्या सार्द्धमथोपि(षि?)तान् 5.2.4.
महाकालवने दिव्ये रथकोटिशतैर्वृतः
अद्य देवान्हनिष्यामि तया साकं सुदुष्टया
एतस्मिन्नंतरे काले नारदो मुनिसत्तमः
कथयामास देवनां वज्राद्देवपराभवम्
महाकालवने देव ताडितास्त्त्रिदशाः प्रभो
नारदस्य वचः श्रुत्वा ततोऽहं परमेश्वरि
सर्पैर्लसद्भिरत्युग्रैर्भीषणैर्गणसंवृतः
महाकालवनं रुद्धं समंतादसुरेण तु
तदागत्य मया ताड्य रौद्रं डमरुकं तथा
डमरुकस्य नादेन ह्युत्थितं लिंगमुत्तमम् 5.2.4.
तस्य लिंगस्य च तदा महाज्वाला विनिर्गता
लिंगस्यान्यप्रदेशात्तु वायुः समभवन्महान्
तेजोज्वालासमूहेन वातेन प्रेरितेन च
ततो देवगणाः सर्वे हर्षनिर्भरमानसाः
अस्य देवस्य माहात्म्याद्दग्धो वज्रो महाबलः ख्यातिं यास्यति लोकेस्मिन्सर्वकामफलप्रदः
डमरुकस्य तु नादेन जातो यस्मान्महीतले
दृष्ट्वा ये पूजयिष्यंति देवं डमरुकेश्वरम्
चांद्रायणानां विधिवच्छतानामथ यत्फलम्
अस्मिन्स्थाने स्थितं लिंगं भक्त्या डमरुकेश्वरम्
तेऽप्यवश्यं तु यास्यंति रुद्रलोकं सनातनम् 5.2.4.
मानसैः पातकैर्मुक्ता यास्यंति परमं पदम् गोसहस्रफलं चात्र दृष्ट्वा प्राप्स्यंति मानवाः
यो याति संगरे धीरो दृष्ट्वा डमरुकेश्वरम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
सर्वपापहरं नित्यमनादिर्गीयते सदा
कल्पस्यादौ पुरा देवि लिंगमेतद्विनिर्गतम्
न वायुर्न जलं चैव न द्यौर्ने न्दुर्ग्रहा न च