राजसूयशतेनैव यत्पुण्यं च भविष्यति
मानसं वाचिकं वापि कायिकं गुह्यसंभवम् तत्सर्वं यास्यति क्षिप्रं ढुंढेश्वरस्य दर्शनात्
इत्युक्तस्तु मया देवि स ढुंढो गणनायकः रेजे च गणपैः सार्द्धं ममाभीष्टतरोऽभवत्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
श्रीमहादेव उवाच दृष्टे यस्मिञ्जगन्नाथे याति पापं च संक्षयम्
पुरा वैवस्वते कल्पे रुरुर्नाम महासुरः बभूव सुमहाकायस्तीक्ष्णदंष्ट्रो भयंकरः
तेन देवाः स्वाधिकाराच्चालितास्त्रिदशाल यात्
ततो नीतं धनं तेषां ब्रह्माणं ते ततो ययुः
ज्ञात्वावध्यं सुरैः सार्धं सर्वैः सोऽथमहा बलः ताञ्जघान स दुष्टात्मा ये चान्ये धर्मचारिणः
निःस्वाध्यायवषट्कारं तदासीद्धरणीत तलम्
ततः प्रव्यथिता देवास्तथा सर्वे महर्षयः
ततः कायोऽभवत्सद्यः सर्वेषां पुरतस्तदा
तस्मात्कृत्या समुत्पन्ना दिव्या कमललोचना
साब्रवीत्त्रिदशान्सर्वान्कस्मात्सृष्टा ह्यहं सुराः 5.2.4.
ततस्तु त्रिदशाः सर्वे श्रुत्वा तस्याः शुभा गिरः
श्रुत्वा जहास सा देवी साट्टहासं मुहुर् मुहुः
पाशांकुशधरा रौद्रा ज्वालामालावृताननाः
गताः सर्वा महादेवि यत्र वज्रो महासुरः
शस्त्रास्त्रैर्बहुधा मुक्तैर्व्याप्तं चैव दिगंतरम्
ततः प्रववृते युद्धं तया देव्या सुरद्विषाम् पराङ्मुखं बलं दृष्ट्वा वज्रो मायामथासृजत्
तामसींनाम दुःसाध्यां यया मुह्यति कन्यकाः
तमोभूते ततस्तस्मिन्सा देवी भयविह्वला
कपालवान्हरो यत्र लिंगाकारेण संस्थितः
वज्रोऽपि त्रिदशाञ्ज्ञात्वा देव्या सार्द्धमथोपि(षि?)तान् 5.2.4.
महाकालवने दिव्ये रथकोटिशतैर्वृतः
अद्य देवान्हनिष्यामि तया साकं सुदुष्टया
एतस्मिन्नंतरे काले नारदो मुनिसत्तमः
कथयामास देवनां वज्राद्देवपराभवम्
महाकालवने देव ताडितास्त्त्रिदशाः प्रभो
नारदस्य वचः श्रुत्वा ततोऽहं परमेश्वरि