श्रीरुद्रउवाच शृणु गुहेश्वरं लिंगं द्वितीयं पापनाशनम्
पुरा राथंतरे कल्पे देवदारुवने शुभे योगाभ्यासरतो नित्यं शांतिदांतिसमास्थितिः
सिद्धिकामस्तपस्तेपे कथं सिद्धो भवाम्यहम्
इति संचिंत्य हृदये प्रारब्धं तप उत्तमम्
कस्मिंश्चिदथ काले तु विद्धस्य पर्वतात्मजे
स च दृष्ट्वा तदाश्चर्यं विस्मयं परमं गतः
अहो तपःप्रभावोऽयं प्राप्ता सिद्धिर्मयाद्य वै
शरीरं कुत्सितं चेदं मलमूत्रेण संयुतम् हर्षेण महता युक्तः स ननर्त्त द्विजस्तथा
एतस्मिन्नृत्यति विप्रे जगत्स्थावर जंगमम्
न स्वाध्यायो वषट्कारः कर्मकांडो न च क्वचित् ।। 5.2.2.
एतस्मिन्नंतरे देवा ब्रह्मविष्णु पुरःसराः
ऋषौ मंकणके देव नृत्यति नृत्यति सर्वतः
चलिताः पर्वताः स्थानात्क्षुभिता मेघपंक्तयः
स्रोतोमात्रा महानद्यो ग्रहा उन्मार्गतः स्थिताः
त्रैलोक्यं व्याकुलीभूतं यावन्नायाति संक्षयम्
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा त्रिदशानां यशस्विनि
द्विजरूपं समास्थाय मया पृष्टो द्विजोत्तमः
विरुद्धमृषिधर्माणां कामरागेण नर्त्तनम्
ब्राह्मणस्य तपो भ्रंशः सदाचारस्य सत्तम
अतएव हि मे नृत्यं सिद्धोऽहं नात्र संशयः ।। 5.2.2.
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा हासोऽतीव मया कृतः
ततो विनिर्गतं भस्म तत्क्षणाद्धिमपांडुरम्
पश्य मेंऽगुष्ठतो ब्रह्मन्भूरि भस्म विनिर्गतम्
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं लज्जितो द्विजसत्तमः
अब्रवीत्प्रांजलिर्भूत्वा विस्मितेनांतरात्मना
नान्यस्य विद्यते शक्ति रीदृशी भुवनत्रये
तपःक्षयकरं कर्म विरुद्धं नर्त्तनं सताम् तद्गतं सहसा देव मदीयं नर्त्तनेन सु
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा मयोक्तो द्विजसत्तमः
ज्ञानेनानेन विप्रेंद्र कं ते कामं करोम्यहम्
ऋषिरुवाच यदि देव प्रसन्नस्त्वं शरणागतवत्सल 5.2.2.