ततो ऽगस्त्यो महात्मा वै तान्हत्वा शोकमूर्छितः 5.2.1.
कृतं घोरं महत्पापं हता यद्दानवा मया किं करोमि क्व गच्छामि कथं शुध्येय चाप्यहम्
एवं चिंतयतस्तस्य समागच्छत्पितामहः
लक्ष्यसे मुनिशार्दूल कारणं कथ्यतां त्वरम्
देवदेव जगन्नाथ दाहोंतर्मानसं मम
ममोपायं समाचक्ष्व प्रसादत्सुरसत्तम
प्रोवाचेदं सुरश्रेष्ठः शृणु त्वं यत्नतः परम्
महाकालवने दिव्ये यक्षगंधर्वसेविते
पिशाचस्यापि तीर्थस्य भागे दक्षिणतः स्थितम्
आराधय शुभं लिंगं सर्वपापप्रणा शनम्
तस्मिन्स लिंगे देवेशि समाराधनतत्परः 5.2.1.
अहं तुष्टस्तदा देवि मुनेस्तस्य महात्मनः
प्रोक्तं मया महाभाग मुने शृणु समाहितः
तुष्टोऽहमनया भक्त्या तपसा दुष्करेण तु
प्रणष्टा ब्रह्महत्या ते दानवोत्था मुनीश्वर
यदि देव प्रसन्नस्त्वं शरणागतवत्सलः
तपस्यथ तथा धर्मे न मे विघ्नो भवेदिति मया प्रोक्तं विशालाक्षि मुने एवं भविष्यति
यस्त्वया पूजितो देवो ब्रह्महत्याविनाशनः
अगस्त्येश्वरदेवोपि विख्यातो भुवनत्रये कृपया तस्य लिंगस्य पंचमुद्राविभूषितः
ये नरास्तन्महालिंगं निरीक्षिष्यंति भक्तितः
भविष्यंति महात्मानः पुत्रैश्वर्यसमन्विताः 5.2.1.
स्तुता गंधर्वमुख्यैश्च रुद्रलोके च शाश्वते
कृतपुण्या नरा मर्त्त्यास्ते यांति परमं पदम्
अशुभं क्षयमाप्नोति कस्तं न प्रणमेच्छिवम्
मुच्यते ब्रह्महत्यादिपा तकैर्नरकप्रदैः
राजसूयशतेनैव यत्पुण्यं च भविष्यति
किं तीर्थैर्विविधैः स्नानैः किं दानैर्विविधैः कृतैः
अष्टम्यां च चतुर्द्दश्यां दिने सोमस्य शक्तितः कुलानां तारयत्येव मातृकं पितृकं शतम्
ये च पश्यंति पुरुषा भावहीनाः प्रसंगतः
एतत्ते कथितं देवि लिंगमहात्म्यमुत्तमम्