भुक्त्वा भोगान्सुविपुलाञ्छिवलोके महीयते
माहात्म्यमेतच्छिवभक्तिवर्द्धनं यशस्करं पुण्यविवर्द्धनं च
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पंचम आवंत्यखंडेऽवन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये व्याससनत्कुमारसंवादे ऽवन्तीक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनामैक सप्ततितमोऽध्यायः
(५-२) श्रीगणेशाय नमः कथ्यतां तानि यत्नेन श्राद्धं येषु प्रदीयते
सेविता देवगंधर्वैर्मुनिभिश्च निषेविता
तपनस्य सुता देवी यमुना लोकपावनी
चन्द्रभागा वितस्ता च नर्मदाऽमरकंटके
केदारं पुष्करं चैव तथा कायावरोहणम्
यत्रास्ते श्रीमहाकालः पापेंधनहुताशनः
भुक्तिदं मुक्तिदं क्षेत्रं कलिकल्मषनाशनम्
यानि तीर्थानि वंद्यानि यानि लिंगानि संति वै
क्षेत्रमाद्यं महादेवि ममातीव प्रियं सदा ।। 5.2.1.
यत्रास्ति च महापुण्या सर्वपापहरा परा
नीलगंगा चतुर्थी तु श्रेष्ठा नद्यः प्रकीर्तिताः
गंगायास्त्रिगुणं देवि चतुर्वर्गफलप्रदम्
सिद्धलिंगानि तिष्ठंति भुक्तिमुक्तिकराणि च
एकादश तथा रुद्रा आदित्या द्वादश स्मृताः
यदाहं गतवांस्तत्र महाकालवने शुभे
एभिर्व्याप्तं क्षेत्रमिदं देवि योजनमायतम्
तानि विस्तरतो ब्रूहि सर्वपापहराणि तु
ख्यातं पृथिव्यां प्रथममगस्त्येश्वरमुत्तमम् 5.2.1.
उमोवाच अगस्त्येश्वरनामेह कथं लब्धमनेन वै
सर्वपापप्रशमनीं समीहितफलप्रदाम्
पुराऽसुरैर्जिता देवा निरुत्साहाश्च ते ततः भ्रष्टैश्वर्य्यास्तदा देवि चेरुर्देवा महीतले
ततः कदाचित्ते दीना दीप्तमादित्यवर्चसम्
अभिवाद्य ततो देवा दृष्ट्वा तं तेजसा वृतम्
दानवैर्निर्जिता युद्धे सर्वे स्वर्गाच्च पातिताः
इत्युक्तः स तदा देवैरगस्त्यः कुपितोऽभवत्
तदा दीप्तांशुजालेन निर्दग्धा दानवास्तथा
दह्यमानास्ततो दैत्या स्तस्यागस्त्यस्य तेजसा