न देवासुर गंधर्वैर्न यक्षोरगकिन्नरैः
मानवैः पक्षिजातैश्च न मे मृत्युर्भवेदिति 5.1.66.१
मारयिष्यति मां वीरः स मे मृत्युर्भविष्यति
आगमं चैव लोकं स्वं स दैत्यो घोरशासनः
तस्यैवाऽधिकृता लोके बभूवुर्विगतज्वराः
तस्माद्यूयं वनं यात महाकालं महेशितुः
संगमेश्वरस्य दक्षिणे कर्कराजोत्तरे तथा
नृसिंहाख्यं परं धाम तस्य तीर्थं प्रतिष्ठितम्
कुरुत सत्वरं सर्वे पुनर्लोकानवाप्स्यथ
महाकालवनं प्राप्ता यत्र शिप्रा पयस्विनी
स्नानदानादिकं कृत्वा नृसिंहस्याऽर्चनं तथा
नृसिंहस्य स्वरूपेण हतो दानवपुंगवः 5.1.66.
करेणैकप्रहारेण हिर ण्यकशिपुर्हतः
तदारभ्य सुराः सर्वे मध्याह्नोह्नोपासनं सदा
एवं तीर्थं परं व्यास अवंत्यां विद्यते भुवि
ये कुर्वंति नराः पुण्यास्ते यांति परमां गतिम्
कदाचिन्नृसिंहतिथिं प्राप्य चैव चतुर्दशीम्
नृसिंहेश्वरदेवेशं पूजयेद्यः समाहितः
ततोऽगस्त्येश्वरं देवं यः पश्येत्युसमाहितः
यत्र सिद्धिं परां प्राप्तो हनुमान्पवनात्मजः
तिष्ठति परदैवज्ञः सर्वकामार्थसिद्धये
मित्रावरुणपुत्रेण सिद्धिहेतोस्तपस्विना 5.1.66.
नरो नारीसमायुक्तः सावित्रीव्रतमाचरेत्
यस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा दत्त्वा दानं च सौभगम्
सप्तधान्यसमोपेतं पंचरत्नपरिष्कृतम्
सावित्रीं हाटकीं कृत्वा यथाशक्ति परंतप
लभते विपुलां लक्ष्मीं बहुभोगकरीं शुभाम्
सावित्रीव्रतकृन्नारी जायते पतिवल्लभा
इति श्रीस्कांदे महापुराण एका शीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे अवन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये नृसिंहतीर्थमहिमवर्णनंनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः
शृणु व्यास परं तीर्थं भुवि विख्यातमुत्तमम्