पंचक्रोशं गयाक्षेत्रं क्रोशमेकं गयाशिरः सर्वदा सर्वकालेषु गयाश्राद्धं विधीयते
संवत्सरे परं व्यास दिनमेकं प्रतिष्ठितम् महालयेति तत्प्रोक्तं पितॄणां दत्तमक्षयम्
सर्वदा सर्वकालेषु गयाश्राद्धं विधीयते
संवत्सरे परं व्यास दिनमेकं प्रतिष्ठितम्
अक्षय्या जायते तृप्तिः पितॄणां कल्पसंख्यया
भूयस्तु संप्रवक्ष्यामि माहात्म्यं परमाद्भुतम्
सप्तर्षीणां च या भार्या ऋषिपत्न्यः पतिव्रताः
ऋषिभिश्च परित्यक्ता बभ्रमुश्च वनाद्वनम् 5.1.59.
तासां च प्रियमन्विच्छन्समायातो वनांतरे
उवाच श्लक्ष्णया वाचा देशकालोचितं वचः
कस्माच्च ऋषिभिस्त्यक्ता लोकमातरः पतिव्रताः
ऋषिपत्न्य ऊचुः न जानीमो वयं तात येन दोषेण तापसैः
लोकापवादजं किंचिज्जातं दिष्टवशादधम्
यस्याराधनपुण्येन पतिसांनिध्यमाप्नुयुः
इति पृष्टस्तदा ताभिर्ऋषिपत्नीभिर्नारदः
महाकालवने रम्ये गयातीर्थमनुत्तमम्
तत्रैव चाक्षयो नाम न्यग्रोधः शाखिनां वरः
सर्वदोषहरं तीर्थं सर्वकामवरप्रदम् 5.1.59.
नारदस्य वचः श्रुत्वा ऋषिपन्त्यः सुचोदिताः
आजग्मुस्तद्वनं तत्र यत्र तीर्थं गयाभिधम्
कृतास्ताभिश्च पुण्याभिर्नभस्यस्यासितेतरे
उपोष्य चैकरात्रं तु जागरं चैव योगतः
भर्तृकोपपरिभ्रष्टाः सद्यः प्राप्ता गृहाश्रमम्
तदाप्रभृति लोकेस्मिन्पंचमी ऋषिसंज्ञिता
नीवाराहारकं कृत्वा शुचीभूय समाहिताः दुर्भगत्वं च नारीणां न वियोगश्च मातृभिः
पुत्रतो धनतो वापि कदाचित्संभविष्यति
अवंत्यामीदृशं तीर्थं वर्तते भुवि सत्तम 5.1.59.
अस्मिंस्तीर्थे नरः कश्चिन्महा दानानि चेच्चरेत्
यो वै नियमवान्भूत्वा कथामेतां शृणोति वा
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पंचम आवंत्यखण्डेऽवन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये गयातीर्थमाहात्म्य वर्णनंनामैकोनषष्टितमोऽध्यायः