तस्माद्व्यास परं तीर्थं क्षातासंगमसंज्ञितम्
य एतां तु कथां पुण्यां शृणोति भुवि भक्तितः
कपिलागोसहस्रेण फलं भवति पर्वणि
तीर्थानामुत्तमं तीर्थं गयानामेति नामतः
तत्र स्नात्वा नरो नित्यं मुच्यते च ऋणत्रयात्
च्यवनस्याश्रमः पुण्यः पुण्यो राजगिरिस्तथा
स कथं विदितो देशे महाकालवने शुभे
यस्याः श्रवणमात्रेण पितरो यांति सद्गतिम्
पुरा कृतयुगे पुण्ये युगादिदेवनामतः
तस्य पालयतः सम्यक्प्रजाः पुत्रानिवौरसान्
धर्मश्चतुष्पदो नित्यं यस्मिन्राज्ञि प्रशासति
बहुसस्यफला पृथ्वी गावश्च बहुदुग्धदाः
वैश्या धनपरा नित्यं शूद्राः शुश्रूषणे रताः 5.1.57.
श्रुतिस्मृतिपरो धर्मो हृष्टपुष्टजनाकरः
दुःशीला दुर्भगा नारी विधवा नैव लक्ष्यते
रूपशीलगुणोपेता पतिव्रतपरायणा
हूयतां भुज्यतां शश्वद्दीयतां च गृहेगृहे
जनाः सर्वत्र दृश्यंते सर्वधर्म परायणाः
एवं राजा स धर्मात्मा युगादिदेवसंज्ञितः
अवंत्यां च पुरा व्यास यज्ञकोटिं समाचरत्
तेन सर्वं वशं नीतं चरा चरमिदंजगत्
नैव देवा न यज्ञाश्च वेदमार्गविवर्जिताः
उत्सन्नो धर्ममार्गोऽयं शाश्वतो वै दुरात्मना 5.1.57.
ब्रह्माणं शरणं जग्मुः पितृभिः सह साधुभिः
इति श्रुत्वा वचस्तेषां ब्रह्मा लोकपितामहः
तत्र गत्वा समाराध्य विष्णुं देवगणैः सह
प्रचक्रुः सर्व एवैते ह्यात्मनोभ्युदयाय च
श्रूयतां भोः सुरश्रेष्ठा भवतां श्रेय उत्तमम्
गुह्याद्गुह्यतरं पुण्यं पवित्रं पापनाशनम्
सर्वतीर्थमयं तीर्थं कोटितीर्थवरप्रदम्