पतिधर्मरता नित्यं सिषेवे लोकचक्षुषे
यमो वैवस्वतो जातो यमुना लोकपावनी
मिथुनं मे तवोत्संगे धृतं त्वं परिपालय
रविभक्तिरता नित्यं चर त्वं मम वेश्मनि
एवं सा समयं कृत्वा सावित्री ह्यगमत्तदा
पित्र निवारिता सद्यो वडवारूपधारिणी 5.1.56.
एकदा याचिता तेन वैवस्वतेन बुभुक्षता
तदा पदाहता तेन च्छाया तं च शशाप ह
तस्मात्त्वं च पदा खंजो भविष्यसि न संशयः
एतस्मिन्नंतरे व्यास परिभूय वसुंधराम्
दृष्ट्वा च तनयं पंगुमित्युवाच विभावसुः
इति पृष्टो यदा तेन सवित्रा लोकभास्वता
प्रातराशाय मे नाथ याचितं मातुरंतिकात्
पादौ मे गलितौ सद्यो मातुः शापपराभवौ
विचित्रमिदमाख्यातं मातुः शापस्य कारणम्
नेयं सा रुचिरापांगी त्वाष्ट्री लोकस्य पावनी 5.1.56.
गता वै सा पितुर्गेहे वारिताहं तयाऽनघ
सवित्रे नैव वक्तव्यं छाये किंचित्कथंचन
तच्छ्रुत्वा भगवांस्त्वष्टुः समीपं रोषमास्थितः
तं दृष्ट्वा सहसोत्थाय त्वष्टा लोकपितामहः
नत्वा पादौ परिक्रम्य बहुमानपुरः सरम्
आगता ते गृहं तात मम मार्गानुमोदिनी
इत्युक्ते वचने त्वष्ट्रा रविर्दुश्चिंतमानसः
किं करोमि क्व गच्छामि क्व च प्रियतरा मम
तव तेजः परिभ्रष्टा भग्ना क्वापि गताबला
तदा ते रोचते सम्यग्यथा स्याद्वै तथा कुरु।।5.1.56.
इति सूर्यवचः श्रुत्वा शाणं कृत्वा सुदर्शनम्
तस्य घृष्टितमात्रेण त्वष्टा चक्रे विवस्वतः
तदा त्वष्टाऽब्रवीद्वाक्यं मधुरं सूर्यसंनिधौ
गृह्यतां भोः सुरश्रेष्ठ शीघ्रं गच्छतु शाड्वले