कृष्णसेनां समासाद्य महादेवेन प्रेरितः
पराङ्मुख्यपरा भग्ना ज्वराभिघातपीडिता
तथाभूतां समालोक्य जृंभमाणा रुजार्दिताम्
ससर्ज वैष्णवं तापं कृष्णः परमकोपनः
अन्योन्यमभवद्युद्धं घोरं घोरतरं महत्
सर्वलोकेषु गत्वा वै न शांतिं प्रतिजग्मिवान्
निमग्नोऽथ वै शिप्रायां ततः शांतिं परां ययौ 5.1.49.
वैष्णवो ऽपि समासाद्य तस्यां मज्जनमाचरत्
तस्मात्सर्वेषु कालेषु ज्वरघ्नी साऽभवत्क्षणात्
निमज्जंति च शिप्रायां व्यासोषसि समाहिताः
सत्यमुक्तं तदा व्यास ब्रह्महरिहरेण च
ये शृण्वंति कथां दिव्यां नराश्चैकाग्रमानसाः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पंचम आवंत्यखंडेऽवन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये शिप्राया माहात्म्ये ज्वरानुग्रहोनामैकोन पंचाशत्तमोऽध्यायः
तथाहं संप्रवक्ष्यामि समासेन परंतप
पुरा कृतयुगे व्यास दमनोनाम वै नृपः
उत्पथी सर्वधर्माणां गोब्राह्मणविनिंदकः
प्रजासर्वस्वहर्ता च परदाराभिमर्शकः
गोग्रहः पुरभेदी च बंदी बंदिजनप्रियः
साधुसंगपरित्यागी दुष्टो दुष्टजनप्रियः
धर्मनिंदाकरो नित्यमधर्मे रमते मतिः
वेदा यज्ञाश्च देवानां मूर्तिः पद्भ्यां च ताड्यते
स एकदा वने घोरे मृगयावनगोचरः
न लब्ध्वा खेटकं किंचित्क्षुधार्तस्तृषितः खलः 5.1.50.
रात्रिः समागता तत्र घोरा घोरनि षेविता
तत्राश्वं विटपे बद्ध्वा स्वयमेव न्यषीदत
किमिदं कुत आश्चर्यं कृत्वा हस्तेन वारितः
दष्टमात्रे च नृपतिर्व्यथितः क्षितिमागतः
एतत्क्षणात्प्रेतभूतो घोरे नरकसंचये
हर्षिताश्च गणाः सर्वे यमराजस्य किंकराः
एतस्मिन्नंतरे व्यास क्रव्यादैः खादितं शवम्