महाविनायकः ख्यातस्तस्माल्लोकेऽभवन्मुने
मासेमासे चतुर्थ्यां यो गणेशं पूजयेद्द्विज
स्वेदबिंदुरथो तस्य ललाटादपतद्भुवि 5.1.37.
आवन्त्ये विषये जातो लोहितांगो धरासुतः
नामभिर्ब्रह्मणा स्तुत्वा ग्रहमध्येऽधिरोपितः
ब्रह्मणा स्थापितं लिंगं गणगंधर्वसेवितम्
दृष्ट्वांगारेश्वरं सोथ मुच्यते सर्वपातकैः
यावत्पूर्णाश्चतस्रः स्युस्तावत्कार्याः प्रयत्नतः
गुडपीठमयाः कार्या रक्तवस्त्रसमन्विताः
तिलतण्डुलसंपूर्णमेकं तत्रैव कारयेत्
उत्तरीभिश्चतुर्थं च पञ्चमं मूलकैस्तथा
कुजाय लोहितांगाय ग्रहमघ्यस्थिताय च
शिवललाटसंभूत धरणीगर्भसंभव 5.1.37.
ज्वलितांगारवर्णाभ स्निग्धविद्रुमभा सुर
आवन्त्यमण्डले जातो धरण्यां च शिवेन वै
एवं संपूजितो भौमश्चतुर्थ्यां मुनिसत्तम
मृतः स्वर्गमवाप्नोति यावदिन्द्राश्चतुर्दश
चामुंडायास्ततो रक्तमभूदास्यं च भासुरम्
कृष्णं कृतांतकल्पांतं करालदशनाधरम्
घोरघर्घरनिर्घोषस्फीतफेत्कारविस्वरम्
तस्मिन्मुखे कपालाग्रं निधाय रुषितानना
तया पिबंत्या दैत्येंद्रः शरीरे कृशतां गतः
इत्थं निर्वीर्यदेहोऽसौ बभूवांध कदानवः
तीव्रं भयं समासाद्य प्राणत्राणपरायणः
कृतांजलिपुटो भूत्वा रोमांचितशरीरकः
लोकानां कारणं देवं विबुधाधि पतिं प्रभुम्
श्लाघ्यं शिवं च तुष्टाव देवं चंद्रार्धशेखरम् ।। 5.1.38.
संसारहेतुरपि यः पुनरंतकाले तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
यं योगिनो विगतमोहतमोरजस्का भक्त्यैकतानमनसो विनिवृत्तकामाः
यश्चंद्रखंडममलं विलसन्मयूखं बद्ध्वा सदा सुरसरिच्छिरसा बिभर्ति