दद्याद्गवां सहस्रं यो व्यतीपातशते नरः 5.1.36.
नरदीपे रथारूढे वपनं कारयेत्तु यः
सूर्यस्य पुरतो वाप्यां मासं नित्यं सरस्वती
भक्त्या योऽनुदिनं व्यास नरदीपं प्रपश्यति
प्रक्रीड्य बंधुभिः सार्धं मृतः सूर्यपुरं व्रजेत्
हतेंऽधके महेशेन शूलेन त्रिशिखेन वै
शंखं दध्मौ तदा विष्णुः सुराणां हितकाम्यया
तत्र संनिहितो विष्णुर्लिंगं चैव चतुर्मुखम्
देवस्य दक्षिणे भागे शूलेनाधिष्ठितः स्थितः
ते क्षीणाशेषपापौघाः प्राप्स्यंति परमां गतिम्
भूतप्रेतपिशाचाद्यैर्नासौ केनापि बाध्यते 5.1.36.
यः पश्येच्छंखिनं देवं सोऽच्युतं स्थानमाप्नुयात्
यः स्थूलसूक्ष्मप्रकटप्रकाशो यः सर्वभूतो न च सर्वभूतः
सनत्कुमार उवाच भिन्नेंऽधके त्रिशूलेन ध्वनी रुद्रस्य निर्गतः
तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा समाधिनियमेन च
हत्वांधके त्रिशूलश्च भोगवत्या जले ययौ पप्रच्छ केन कार्येण भवानिह समागतः
कथयामास शूलोसौ शंकरेणाहमीरितः
भित्त्वा तमहमायातो भोगवत्या जले शुभे
शूलोक्तं वचनं श्रुत्वा परमेशदिदृक्षया बहुवक्त्रसमाकीर्णं सुप्रभं सुमनोरमम्
तं दृष्ट्वा त्रिदशाः सर्वे शूलेशं हाटकेश्वरम्
तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः
निर्गतः शूलमार्गेण तेन शूलेश्वरः स्मृतः
तत्र पापः स दैत्येंद्रो धूतः शूलेन वीर्यवान् 5.1.37.
अष्टम्यां वा पौर्णमास्यां चतुर्दश्यां शनौ तथा
धूतपापं तु यः पश्येद्देवदेवं महेश्वरम्
कुलानां शतमुद्धृत्य शिवलोकं च गच्छति
शूलेश्वरप्रभावेन मुच्यते ब्रह्महत्यया
इति चांधकशूलोयं यावद्भोगवतीं गतः
खड्गहस्ता महावीर्या अनेकशतसंख्यया सिंहनादं मुमोचाथ पीडितस्तैर्दुरात्मभिः
सिंहनादेन ते पापा मूर्छिताः पतिता भुवि वित्रस्ताश्च ततो देवा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः