रथमाकर्षते यस्तु रज्ज्वाकर्षेण वै मुने 5.1.36.
दक्षिणाभिमुखं यांतं नरदीपं द्विजोत्तम
सूत्रेण वेष्टयेत्क्षेत्रं रथं देवमथापि वा
प्रदक्षिणां तु सूर्यस्य भक्त्या कुर्वंति ये नराः
प्रातरुत्थाय यो भक्त्या मौनी याति दिवाकरम्
प्रविश्य दक्षिणेनैव रथचक्रं प्रपूजयेत्
पश्चिमं द्वारमाश्रित्य रथस्थं सूर्यमर्चयेत्
पूर्वद्वारे तु गौर्दे या तथाश्वश्चैव दक्षिणे
कुर्यादेव तु यो यात्रां नरदीपस्य मानवः
गोसूर्यशिवशक्राणां स्वर्लोकं लभते शुभम्
दद्याद्गवां सहस्रं यो व्यतीपातशते नरः 5.1.36.
नरदीपे रथारूढे वपनं कारयेत्तु यः
सूर्यस्य पुरतो वाप्यां मासं नित्यं सरस्वती
भक्त्या योऽनुदिनं व्यास नरदीपं प्रपश्यति
प्रक्रीड्य बंधुभिः सार्धं मृतः सूर्यपुरं व्रजेत्
हतेंऽधके महेशेन शूलेन त्रिशिखेन वै
शंखं दध्मौ तदा विष्णुः सुराणां हितकाम्यया
तत्र संनिहितो विष्णुर्लिंगं चैव चतुर्मुखम्
देवस्य दक्षिणे भागे शूलेनाधिष्ठितः स्थितः
ते क्षीणाशेषपापौघाः प्राप्स्यंति परमां गतिम्
भूतप्रेतपिशाचाद्यैर्नासौ केनापि बाध्यते 5.1.36.
यः पश्येच्छंखिनं देवं सोऽच्युतं स्थानमाप्नुयात्
यः स्थूलसूक्ष्मप्रकटप्रकाशो यः सर्वभूतो न च सर्वभूतः
सनत्कुमार उवाच भिन्नेंऽधके त्रिशूलेन ध्वनी रुद्रस्य निर्गतः
तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा समाधिनियमेन च
हत्वांधके त्रिशूलश्च भोगवत्या जले ययौ पप्रच्छ केन कार्येण भवानिह समागतः
कथयामास शूलोसौ शंकरेणाहमीरितः
भित्त्वा तमहमायातो भोगवत्या जले शुभे
शूलोक्तं वचनं श्रुत्वा परमेशदिदृक्षया बहुवक्त्रसमाकीर्णं सुप्रभं सुमनोरमम्
तं दृष्ट्वा त्रिदशाः सर्वे शूलेशं हाटकेश्वरम्