शतशः शकलीचक्रे तं च बाणैरताडयत् 5.1.36.
निरुद्धः शंभुना बाणैरलिभिः पंकजं यथा
योधवरैर्हता दिव्यैः स्थाणु सान्निध्यमाश्रितैः
आत्मानं च महेशेन विद्धं च बाणकोटिभिः
चकार तामसीं मायां मायाशतविशारदः
शंभुर्भीतिभरं बिभ्रद्बभ्राम भुवि भिन्नहृत्
वदन्न दृश्यते क्वासौ गतो दुष्टः पुनःपुनः
तत्र तीर्थमथोत्पन्नं वागंधकमभिश्रुतम्
नवम्यां मार्गशीर्षस्य शुक्लायां श्रद्धयान्वितः
पितृनुद्दिश्य यत्किंचिद्दीयते भक्तितः शिवे
तमसा च्छादिता देवाः संबभूवुः समाकुलाः 5.1.36.
एतस्मिन्नंतरे व्यास नरादित्यः स्वतेजसा
नष्टे तमसि दैत्येपि प्रकाश प्रकटे सति
स्तुवंतो विविधैः स्तोत्रैर्नररूपं दिवाकरम्
तेनास्य नाम ते चकुर्नरदीप इतीश्वराः
मुच्यते सर्वपापेभ्यो यद्यपि ब्रह्महा भवेत्
दिनच्छिद्रेथ संक्रांतौ ग्रहणे विषुवत्यथ
नरदीपं नरः पश्येत्स्तोत्रवा दित्रमंगलैः
गीतं वाद्यं पुरस्कृत्य प्रणम्याष्टांगमेव च
स मुक्तः सर्वपापैस्तु सप्तजन्मकृतैरपि
सूर्यलोकं प्रयात्याशु यत्सुरैरपि दुर्लभम् 5.1.36.
नरेणैव प्रसादेन नरदीपस्ततो ह्ययम्
आगमिष्याम्यहं पार्थ सार्धं देवैः समाहितः
तत्राहमागतो ज्ञेयो लोके देवस्य वर्षणात्
दृष्ट्वा देवं तथारूढं नरदीपं सुदीपितम्
यः पश्येन्मानवो भक्त्या नरदीपं रथस्थितम्
रथयात्रामथो वक्ष्ये नरदीपस्य या मुने
ज्येष्ठे सिते द्वितीयायां रथस्थो हि दिवाकरः
उत्तरां दिशमायांतं यः पश्यति दिवस्पतिम्
निवृत्य केशवार्काद्यो रथं पश्यति मानवः