क्रीडार्थं शंभुना चाथ प्राप्ता याः पौलभोजने
सर्वासां दर्शनं पुण्यं ग्रहभूतविनाशनम्
लब्ध्वा शक्तिं महासेनो देवसेनो महाव्रतः
दत्त्वा राज्यं तथेंद्राय स्फीतं निहतकंटकम्
एवं निहत्य दैत्येंद्रं स गांगेयो महाब लः
ततो भोगवती व्यास शक्तिभेदेन निर्गता
पृथिव्यां यानि तीर्थानि समुद्रादिगतानि च
अतोऽतिपुण्यं त्रैलोक्ये कोटितीर्थमुदाहृतम् 5.1.34.
कोटितीर्थे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा कोटीश्वरं शिवम्
श्राद्धं करोति यस्तत्र पितृभक्तो नरो मुने
पितॄनुद्दिश्य यत्किञ्चित्कोटितीर्थे प्रदीयते
तत्र तीर्थे नरो यस्तु गां ददाति पयस्विनीम्
यावन्त्यंगेषु रोमाणि तत्प्रसूतिकुलेषु च
पौर्णमास्याममावास्यां पश्येच्छक्तिधरं तु यः
जलप्रवेशं यः कुर्यात्तत्र तीर्थे नरोत्तमः
वृषोत्सर्गं तु यः कुर्यात्पितृभक्तो नरो मुने
कपिलाशतदानस्य फलमप्यधिकं भवेत्
वाप्यां पितामह स्यापि यः स्नायाद्विजितेंद्रियः
तैलाभिधानमातॄणां रात्रौ यच्छति यो बलिम्
विष्णुवाप्यां नरः स्नात्वा चैत्रे वा फाल्गुनेऽथवा मुच्यते सर्व पापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति
अभयेश्वरदेवस्य भक्त्या नियतमानसः
लोके तु जायते दाता सार्वभौमो महीपतिः
दृष्ट्वागस्त्येश्वरं देवं सोपवासो जितेंद्रियः
कृत्वागस्त्यं च सौवर्णं रौप्यं वाथ स्वशक्तितः
तत्कालीनैः फलैः पुष्पैः पूजनीयो विधानतः
सप्तधान्यानि मुख्यानि तावन्त्येव फलानि च 5.1.35.
यावद्वै सप्त वर्षाणि व्रतमेवं समाचरेत्
मित्रावरुणयोः पुत्र कुम्भयोने नमोऽस्तु ते
दत्तेऽर्घे यत्फलं व्यास तद्वै ह्येकमनाः शृणु
मृतः स्वर्गमवाप्नोति संपन्ने जायतेकुले