प्रतिपन्नं च देवेन स्वांगात्सेना पतिं प्रति
इति संचित्य देवेशः काममाहूय सत्वरम्
यथा देवो भजेद्देवीं तथा काम विधीयताम्
कामो वाक्यं हरेः श्रुत्वा प्रहस्येदमुवाच ह
तस्मिन्क्षणेऽथ शक्रेण कामवाक्यादनंतरम्
लब्ध्वा कामो मधुं मित्रं प्रतस्थे भार्यया सह
यत्र देवाधिदेवेशो देवदारुवने स्थितः
चूतवृक्षाश्रितः कामो यावद्बाणं सुमोहनम्
त्यक्तध्यानव्रतो देवो हृष्टश्चाह्रादचेतनः 5.1.34.
चूतवृक्षाश्रितं काममपश्यच्च रुषान्वितः
देवोऽप्यन्तर्दधे तस्मात्स्थानादाशु गणैः सह
भस्मीकृतं पतिं दृष्ट्वा विललाप सुदुःखिता
आश्वासयंतीं कृपया सखीमिव सुदुः खिताम्
सर्वकार्याण्यनंगोपि मित्रकार्यं विधानतः
ततः शंभोरनुध्यानात्थास्यति न संशयः
तत्पुत्रो भविता देही प्रद्युम्नोनाम ते पतिः
अचिंतयत्तदा देवी उमापि हिमवद्गृहे
कथं भर्त्ता भवेद्देवः कामस्योत्थापनं कथम् 5.1.34.
एवं संचिंतयित्वाथ सखीभिः सहिता ततः
वर्षास्वभ्रावकाशस्था हेमंते जलशायिनी
तां दृष्ट्वा तपसोपेतां ब्रह्मचारिवया हरः
कृशमध्ये कृशापांगि किमर्थं नवयौवने
उवाच चोत्तरं सा वै सत्यं च मधुरं तथा
विचार्य च हरः श्रुत्वाऽनंदयत्कार्यमात्मनः
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा न सेहे सा गिरेः सुता स्वं वपुर्दर्शयामास त्रिनेत्रं शूलपाणिनम्
लज्जिताभूद्भवानीशं दृष्ट्वा तस्थावधोमुखी पार्वतीहरणार्थाय यत्नं च प्रकरोम्यहम्
इत्युक्त्वांतर्दधे देवो देव्यागाच्च पितुर्गृहम्
प्रणेमुस्तेप्यथागम्य संस्मृताः परमेश्वरम् 5.1.34.
ततोऽब्रवीन्मुनीनीशः समस्तांश्च गिरेर्गृहम्
तथेति ते प्रतिज्ञाय संकेतं शंभुना समम्