कल्पं कल्पानलं कालं कालचक्रं क्रतुप्रियम्
त्वष्टारं विष्टरं विश्वं सदसत्कर्मसाक्षिकम्
ब्रह्माणं वासरारंभे रक्तवर्णं महाद्युतिम्
नाम्नामष्टशतं दिव्यं विष्णुना समुदाहृतम्
न तस्य विपदः क्वापि सर्वत्रापि शुभा गतिः
तेजः प्रज्ञां परं लाभं ज्ञानं च लभते गतिम्
केशवार्कमुखं दृष्ट्वा पद्मरागसमप्रभम्
केशवार्कसमीपे तु रेणुतीर्थं प्रचक्षते
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डेऽ वन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये केशवादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः
स्कंदस्य च जटाभद्रं चक्रे यत्र पुरा शिवः
तारकं च तथा दैत्यं हत्वा यत्र सुरद्विषम्
कथं स्कंदः समुत्पन्न एतदिच्छामि वेदितुम्
सनत्कुमार उवाच पुरा देवासुरे युद्धे निर्जिता दानवैः सुराः
तत्र तु देव राजेन तपसोग्रेण वै मुने
ततस्तुष्टो महादेवः शक्रस्याभिमुखः स्थितः
महासेनापतिं देव प्रयच्छ परमेश्वर
सेनान्यां च महासेनं सुराणां भयहारकम्
इत्युक्त्वांतर्दधे देवः सर्वभूतपतिर्हरः
देवदारुवने तस्थौ ज्ञानध्यानपरोऽभवत् 5.1.34.
ध्यायंति नियतात्मनः प्राणायामपरा मुने
स ध्यायति किमर्थं तन्न विद्मः परमार्थिनः
मध्ये वयसि वर्तंती यासीद्दाक्षायणी सती
निमंत्रितो न मे भर्ता इति कोपं चकार या
भवभार्या भवित्रीति नान्यं वरमचिंतयत्
कथं हि शंकरो देवो मम भर्ता भविष्यति
ततः समागता देवाः कृत्वाग्रे बलसूदनम्
ते सुरास्तत्स्तुति कृत्वा वाक्यमेतत्समैरयन्
ततोऽवोचत्सुरान्ब्रह्मा ज्ञातं कार्यं समाहितम्
तथा यतध्वं देवेशं यथा वांछति पार्वतीम् 5.1.34.
ततो मेरुं समागत्य पुनर्मंत्रं प्रचक्रिरे