देवीं योगीश्वरीं पूज्य सुरासुरनमस्कृताम्
शंखावर्ते नरः स्नात्वा सर्वपापविवर्जितः
सुधोदके चतुर्दश्यां मुक्त्यर्थं स्नापयेन्नरः
तथान्य त्संप्रवक्ष्यामि तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्
पूर्वं त्रेतायुगे व्यास सुनेत्रो नाम वै द्विजः
यवक्रीतस्य शापेन स्वपिता तेन घातितः
तीर्थे किंपुनके स्नात्वा धारातीर्थे गतो द्विजः
कथं मे पतिता धारा अनृता वा श्रुतिस्तथा
अत्र तीर्थे पुनः स्नाति यावद्वाणीं ततोऽशृणोत् 5.1.31.
न तेऽस्ति ब्रह्महत्या वै तीर्थस्नानेन नाशिता
तत्र स्थित्वा महेशेन पुनः पत्तनमीक्षितम्
पत्तनेश्वर इत्याख्यो देवदेवो महेश्वरः
भावयुक्तो नरो व्यास पूजयेद्विधिवत्सदा
हंसयुक्तेन यानेन शिवलोकं स गच्छति
दुर्धर्षमिति विख्यातं ब्रह्महत्याविमोचनम्
तीर्थमासीन्नदीतीरे विख्यातं सूर्यसंस्कृतम्
सप्तम्यामथवाष्टम्यां संक्रातौ रविवासरे
दृष्ट्वा महेश्वरं तत्र शिप्राकूले व्यवस्थितम्
पितृमातृकुलं सर्वं समुद्धृत्य शिवं व्रजेत् 5.1.31.
तावत्तदक्षयं लोके यावच्चंद्रदिवाकरौ
गौतमेन पुरा यत्र इन्द्रः शापाद्भ गीकृतः
अतोषयत्तदोग्रेण तपसा शंकरं पुरा
गोसहस्रीकृतास्तेन गोपींद्रस्तेन कथ्यते
ये मृतास्ते पुनर्जन्म नाप्नुवंति महीतले
ज्येष्ठशुक्लदशम्यां तु गंगायां फलमादिशेत्
पुष्पकेन विमानेन प्रयातो दिवि मोदते
इष्टभोगसमापन्नो याति स्वर्गं न संशयः
गंधपुष्पादिनैवेद्यैर्मृतो रुद्रपुरं व्रजेत्
अंबालिकां च यः पश्येत्समाधिनियमेन च ।। 5.1.31.
स मुक्तः सर्वपापेभ्यः कंचुकेन फणी यथा