तत्सर्वं ब्रूहि मे तात दीपोत्पत्तिं च शोभनाम्
अभिप्रयाचितुं यातस्तयापि सोऽभियाचितः
तस्माद्याचे भृशं शंभो प्रसीद दिव्य लोचन
भवेन वर्णिता सा वै अतीव शोभना मम
सिताब्जसंस्थितो भृंगो यथा शोभयते च तम्
विरूपरूपकर्तासि न शृणोषि वचो यदा
भवस्तयेति चोक्तस्तु तस्या वै पाणिमग्रहीत्
रतिं दत्तवती सा तु जहास नाम कीर्तयन्
उवाच रोषसंयुक्ता संस्मृत्य देवभाषितम्
सुवर्णरूपरूपा च यदा पुनर्भवामि च 5.1.30.
इतीदमेव जल्पंती जगाम विंध्यपर्वतम्
स्मरंस्तदेव चेष्टितं तदेव पूर्वभाषितम्
यतो मया हिमाद्रिजा समस्तलोकसुन्दरी
इतीदमेव सोऽवदद्गतस्त्वद्दर्शनं ततः
ततो जगद्धि संकुलं महाभयेन संयुतम्
विहाय मंदिराणि ते परं विषादमागताः
नष्टालोकं जगत्सर्वं कांतारमभवत्तदा
त्रीणि नेत्राणि रुद्रस्य यतः सूर्येंदुव ह्नयः
ततस्तमसि दुस्तारे संभूते लोमहर्षणे
एषा बुद्धिस्ततस्तेषामुत्पन्ना कार्यसिद्धये 5.1.30.
न ह्यालोको विना तेन शशिसूर्याग्निच क्षुषा
हे देव हे मुने सिद्धे हे ऋषे हे निशाचर
गतोऽसि कां दिशं तात को वा लब्धस्त्वया विभो
पाथेयमस्ति किंचित्ते दिशि किं वाथ कुत्रचित्
क्वचिद्वासि कथं तोयमथवा चित्तनिर्वृतिः
एवं प्रकारं करुणं समाभाष्य परस्परम्
भूमेर्विवरमाश्रित्य प्राणिनो ये वसंत्यपि
न तेषां विद्यते सूर्यो नेन्दुर्नान्ये महाग्रहाः
केनालोकेन पश्यंति समानि विषमाणि च
विचरन्तः समं को वा मनो रथशतप्रदः 5.1.30.