कर्मणा मनसा वाचा महानद्यां प्रयांति ते
असिपत्रे प्रयात्येव तथा पर्वविलंघकः
ते यांति नरके घोरे कृष्णसूत्रेऽतिदारुणे 5.1.29.
वृषलीमिथुनो यश्च पततस्तावुभावपि
ते पच्यंते कुभोज्ये च मित्र द्वेषी विशेषतः
पुत्रैरध्यापिता ये तै ते पतंति श्वभोजने
तत्र दुष्कृतकर्माणः पच्यंते यातनागताः
पापं कृत्वा तु बहुलं प्रायश्चित्तपराङ्मुखाः
प्रायश्चित्तं तु तस्यैकं शिवसंस्मरणं परम्
न याति नरकं शुद्धः संक्षीणाखिलपातकः तस्यां दीपः प्रदातव्यो देवदेवस्य चाग्रतः
तत्सर्वं ब्रूहि मे तात दीपोत्पत्तिं च शोभनाम्
अभिप्रयाचितुं यातस्तयापि सोऽभियाचितः
तस्माद्याचे भृशं शंभो प्रसीद दिव्य लोचन
भवेन वर्णिता सा वै अतीव शोभना मम
सिताब्जसंस्थितो भृंगो यथा शोभयते च तम्
विरूपरूपकर्तासि न शृणोषि वचो यदा
भवस्तयेति चोक्तस्तु तस्या वै पाणिमग्रहीत्
रतिं दत्तवती सा तु जहास नाम कीर्तयन्
उवाच रोषसंयुक्ता संस्मृत्य देवभाषितम्
सुवर्णरूपरूपा च यदा पुनर्भवामि च 5.1.30.
इतीदमेव जल्पंती जगाम विंध्यपर्वतम्
स्मरंस्तदेव चेष्टितं तदेव पूर्वभाषितम्
यतो मया हिमाद्रिजा समस्तलोकसुन्दरी
इतीदमेव सोऽवदद्गतस्त्वद्दर्शनं ततः
ततो जगद्धि संकुलं महाभयेन संयुतम्
विहाय मंदिराणि ते परं विषादमागताः
नष्टालोकं जगत्सर्वं कांतारमभवत्तदा
त्रीणि नेत्राणि रुद्रस्य यतः सूर्येंदुव ह्नयः
ततस्तमसि दुस्तारे संभूते लोमहर्षणे
एषा बुद्धिस्ततस्तेषामुत्पन्ना कार्यसिद्धये 5.1.30.