तस्मादस्य जगन्नाथ क्षम्यतां पुरुषोत्तम
एतच्छुत्वाऽब्रवीत्कृष्णो धातः शृणु गुरोर्मम
समर्प्यतां गुरुश्रेष्ठ श्रेष्ठाय गुरुदक्षिणा
एतत्पितामहः श्रुत्वा यमं समरनिर्जितम्
तच्छ्रुत्वा धर्मराजस्तु विरंचिमिदमब्रवीत्
यमलोकमनुप्राप्य कायहीनः शरीरवान्
तच्छुत्वा हि पुनर्ब्रह्मा विश्वस्यास्य विभुः स्वयम्
तस्मादर्पय पुत्रं त्वं मुनेः सांदीपनेश्च यः
तच्छुत्वा धर्मराजस्तु पुत्रं सांदीपनेस्तथा 5.1.27.
अर्पयामास कृष्णस्य बालं रूपसमन्वितम्
ततः प्राप्य गुरोः पुत्रं प्रभुः प्रीतः प्रजापतिम्
अवंत्यामंकपादाख्ये मृता नेक्षंति ते यमम्
महाकालपुरे देवमाद्यं वै पुरुषोत्तमम्
ये पश्यंति कुशस्थल्यामेतेषां मूर्तिपंचकम्
तथैवागमनादत्र मम रामस्य ना रकाः
इत्युक्ते वचने वेधाः प्रोवाच प्रीतिमान्हरिम्
ये च त्वामादिपुरुषं प्रथमं पुरुषोत्तमम्
अधोज्वालं महाकालं सोऽश्वमेधफलं लभेत्
संमान्य वेधसं कालं समारोहद्रथं ततः 5.1.27.
नाल्पमृत्युर्भवेत्तस्य न व्याधिर्न च दुर्गतिः 5.1.27.
गंधपुष्पैश्च धूपैश्च नैवेद्यैर्विविधैस्तथा 5.1.27.
पुनर्लोक मिमं प्राप्य पवित्रे जायते कुले
चंद्रादित्यमिति ख्यातं चंद्रादित्यार्चितं पुरा
यस्तं समर्चयेद्देवं सुरासुरनमस्कृतम्
चंद्रादित्यादिसालोक्यं प्रयाति सर्वकामिकम्
यस्य दर्शनमात्रेण कुयोनौ नैव जायते
कथं देवः समुत्पन्नः करभेशेतिसंज्ञितः
वनेऽस्मिन्क्रीडयामास परमाह्लादसंयुतः
क्रीडन्बहुतिथे काले शंकरः करभोऽभवत्
अन्वेषयंति ते देवास्ततो विस्मयसंयुताः