ते ब्राह्मणाः शपंति स्म निन्दां कुर्वंति चापरे
लोष्ठैर्लगुडकैश्चा न्ये घ्नंति तं बलगर्विताः
पृच्छंति व्रतचर्यां वै केन व्रतं च दर्शितम्
ब्रह्मणा चेदृशी चर्या विष्णुना वा कृता स्वयम्
मा विडम्बय देवेशं वध्यो हि नस्त्वमद्य वै
स्मितं कृत्वाऽब्रवीत्सर्वान्ब्राह्मणान्परमेश्वरः
यूयं कारुणिकाः सर्वे मैत्रभावे व्यवस्थिताः
मायया तस्य देवस्य मोहितास्ते द्विजातयः 5.1.26.
ताड्यमानस्तु तैर्विप्रैः परं कोपमुपागमत्
ऊर्ध्वजूटाः सलगुडाः परदारोपजीविनः
न पुत्रे पितृ वित्तं च विद्या वापि भविष्यति
रौद्रां भिक्षां तु भिक्षंतः परपिंडोपजीविनः
यैश्च तत्र कृता विप्रैर्हन्यमाने कृपा मयि
कुलोत्पन्नाश्च वै नार्यो भविष्यंति वरान्मम
ततो द्विजा गते देवे मत्वा तं शंकरं विभुम्
स्नात्वा सरसि रुद्रस्य जपतः शतरुद्रियम्
अनृतं न मया प्रोक्तं स्वैरेष्वेपि कुतः सुखम्
शांता दांताश्च ये विप्रा भक्तिमंतो मयि स्थिताः 5.1.26.
अग्निहोत्ररता ये च भक्तिमंतो जनार्दने
नाशुभं विद्यते तेषां येषां सख्ये स्थिता मतिः
एवं शापं वरं लब्ध्वा देवदेवान्महेश्वरात्
विरंचिमथ ते जाप्यैस्तोषयन्तोऽग्रतः स्थिताः
ब्रह्मणस्तेन वाक्येन तुष्टाः सर्वे द्विजोत्तमाः
एके तत्राब्रुवन्विप्रा वेदान्वै वृणवामहै
अन्ये प्राहुः किमस्माकं धनैस्तुष्टे पितामहे
शांता आढ्याश्च लोकाश्च वरदानाद्भवंतु नः
परस्परं वरार्थेऽथ युद्धं कर्तुं समुद्यताः
केचिद्विप्रा उदासीनाः केचिद्वै मौनमास्थिताः 5.1.26.
तीर्थानां प्रवरं तीर्थं क्षेत्राणामपि चोत्तमम् 5.1.26.
एवं प्रजल्प्याथ मुनिप्रधानस्तत्रैव वासं सहसा चकार 5.1.26.