तज्ज्ञात्वा हृदयं तेषां चेष्टितं चैव तत्त्वतः
क्षिप्त्वाथ लगुडं कृष्णं येन वै जंतवो हताः
प्रणम्य दंडपातेन ततो वचनमव्रवीत्
सर्वैस्तैः परिमुक्तौऽहं भवतां शरणं गतः
एवं तं वादिनं दृष्ट्वा ऋषयोऽत्रिमथाब्रुवन्
भवताऽयमनुग्राह्यः शिष्यो भवतु ते मुने
अनेन ध्यानयोगेन महामंत्रजपेन च संस्थितो वृक्ष मूले त्वं परा सिद्धिं गमिष्यसि
इत्युक्त्वा ते ययुः सर्वे संकामं सोऽपि तत्र वै
तस्योपर्यभवत्तत्र वल्मीकोऽविचलस्य च
उदीरितं ध्वनिं तेन वल्मीके विस्मयान्विताः 5.1.24.
तं दृष्ट्वोत्थापयामासुर्मुनयो नयसंयुतम्
तान्प्राह प्रणतो भूत्वा तपसा दीप्ततेजसः
दीनोऽहमुद्धृतः सर्वैर्मग्नोऽहं पापकर्दमे
वल्मीकेऽस्मिन्स्थितः पुत्र यतस्त्वमेकचित्ततः
इत्युक्त्वा मुनयो जग्मुः स्वां दिशां तपसान्विताः कुशस्थल्यामथागम्य समाराध्य महेश्वरम्
तस्मात्कवित्वमासाद्य चक्रे काव्यं मनोरमम्
ततः प्रभृति देवेशो वाल्मीकेश्वरसंज्ञकः
इति ते कथितं लिंगं वाल्मीकेश्वरमुत्तमम्
प्रणिपत्य ततो भक्त्या रुद्रलोके महीयते
भीमेश्वरं नरो दृष्ट्वा भक्त्या संपूज्य यत्नतः
गर्गेश्वरं स्नापयित्वा तिलतैलेन मानवः
उपोषितश्चतुर्दश्यां तिलप्रस्थतिलांभसा
गोसहस्रं नरो दत्त्वा भावं कृत्वा विशेषतः
कामेश्वरं समभ्यर्च्य कुंकुमादिविलेपनैः
चूडामणिं नमस्कृत्य नवम्यां कार्तिके सिते
चंडीश्वरं समभ्यर्च्य कृष्णाष्टम्यामुपोषितः
इत्यादितीर्थानि महेश्वरस्य पुण्यानि सर्वाणि नरोऽभिगम्य
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डेऽवन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये शुक्रेश्वरभीमेश्वर गर्गेश्वरकामेश्वर चूडामणीश्वर चण्डीश्वरादितीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम पञ्चविंशोऽध्यायः
प्रमाणं कथयस्वाद्य महाकालवनस्य मे
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि शृणु त्वं गदतो मम