ततो जग्राह हनुमाँल्लिंगं मौक्तिकसंनिभम्
श्रुत्वा हनुमतो वाक्यमथोवाच विभीषणः
श्रूयते हि पुरावृत्तं लिंगमेतद्धनेश्वरः
रावणेन यदा बद्धस्तदानीं हि धनेश्वरः
प्रसादात्तस्य लिंगस्य धनेशो धनरक्षकः
सप्तमे दिवसे चैव संप्राप्तोऽवंतिकां पुरीम्
तत्र रुद्रसरस्तीरे स्थाप्य स्नानमथाकरोत् 5.1.21.
उद्धर्तुकामस्तल्लिगमुद्धर्तुं न शशाक सः
ततो व्यवस्थितो देवः प्राह तं वायुनन्दनम्
हनुमत्केश्वरं चाथ लोके ख्यातं भविष्यति
शनौ पश्येन्नरो यस्तु हनुमत्केश्वरं शिवम्
न च चौरभयं तस्य न दारिद्र्यं न दुर्गतिः
तस्य रोगाः प्रलीयन्ते ग्रहपीडा न जायते
कुंकुमेन समालिप्य पूजयेदुत्पलैस्ततः
दहेत्कृष्णागरुं धूपं दापयेत्तिलतण्डुलान्
यत्र कुत्र मृतस्यापि यमः पितृसमो भवेत्
नाम्ना रुद्रसरः प्रोक्तं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्
तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा पश्येत्कोटेश्वरं शिवम्
श्राद्धं तत्रैव कृत्वा तु शृणु यत्फलमाप्नुयात्
फलं कोटिगुणं व्यास लभते नात्र संशयः
तत्सर्वं कोटिगुणितं जायते नात्र संशयः
मुच्यते सर्वपापेभ्यो निर्मोकेन यथोरगः
दृष्ट्वा देवं महाकालं गोसहस्रफलं लभेत् 5.1.22.
चांद्रायणसहस्रस्य फलं प्राप्नोति मानवः
गन्धपुष्पार्चनं कृत्वा महास्नपनपूर्वकम्
लभते सर्वकामित्वं यत्सुरैरपि दुर्लभम्
गंधपुष्पैश्च कालीनैस्तथा वस्त्रैः सुशोभनैः
समभागानि कृत्वा तु शिलापृष्ठे च पेषयेत्
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डेऽवन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये रुद्रसरोमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वाविंशोऽध्यायः
शिवां श्रेयस्करीं पुण्यां पुण्यलोकप्रदायिनीम्