यं समुद्दिश्य यद्दत्तं तदक्षयतरं भवेत्
यस्य नाम्ना नरः स्नाति पिशाचत्वात्स मुच्यते
तस्य वै शाश्वती मुक्तिः कुले प्रेतो न जायते
मुच्यते सर्वपापेभ्यः कंचुकेन फणी यथा
त्यक्त्वा यमगृहं व्यास रुद्रलोकं स गच्छति
सोऽश्वमेधफलं व्यास लभते नात्र संशयः
देवस्तेन समाख्यातो नाम्ना डमरुकेश्वरः
नैव व्याधिभयं तस्य मृतः शिवपुरं व्रजेत् 5.1.20.
राज्यं स लभते स्वर्गं यथा देवः पुरंदरः
कल्पकोटिशतं साग्रं भोगयुक्तस्तु मोदते
सोत्रैव लभते सिद्धिं जयं सर्वत्र मानवः
स्वर्णेन पूजयेद्देवं सर्वपापैः प्रमुच्यते
सर्पतो न भयं तस्य दारिद्यं नैव जायते
विष्णुमायाविनिर्मुक्तः स याति परमं पदम्
स मुच्येत महापापैर्यद्यपि ब्रह्महा भवेत्
दर्शनात्तस्य देवस्य शतयज्ञफलं भवेत्
इतिश्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डेऽवन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये चतुर्दशतीर्थयात्रावर्णनंनाम विंशोऽध्यायः
हनुमत्केश्वरंनाम भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्
शैवे सरसि यः स्नात्वा पश्येद्धनुमत्केश्वरम्
कथां कथय ह्येतस्य वृत्तपूर्वां सनातनीम्
विष्णुना रामरूपेण लंकायां विनिपातितः
घातयित्वा तु तं दुष्टं सीतामादाय जानकीम्
तत्र राज्यमनुप्राप्य ऋषिभिः परिवारितः
पप्रच्छ च द्वयोर्वीर्यं शंभुवातजयोस्तदा
अनौपम्यो यथा देवो युद्धे शौर्यं? महेश्वरः
एतच्छुत्वाथ हनुमान्यद्धरेणो पमा मम
गमिष्ये नगरीं लंकां लिंगमेकं प्रयाचितुम् 5.1.21.
ततो गतः स लंकायां विभीषणमुवाच ह
उक्तं च राक्षसेन्द्रेण गृहाणैतद्यथा रुचि
त्रैलोक्यविजयात्पूर्वं मम भ्रात्रा महात्मना तत्प्रयच्छामि तेऽद्यैव सत्यमेतत्प्लवंगम