शंकरादित्यनामेति लोकानुग्रहकारकः
अहो धन्यमिदं स्थानं यत्रास्ते त्रिपुरांतकः
ततस्तुष्टाश्च ते सर्वे ब्रह्माद्याः सुरसत्तमाः
मूर्तिमंतश्च ते देवा अवतीर्य च शोभनम्
न दुःखं जायते तेषां जरामरण शोकजम् तस्माच्चैवाधिकं ह्यत्र शंकरादित्यदर्शनात्
व्याधयो नाधयश्चैव दारिद्र्यं न कदाचन
न रोगो न च दारिद्र्यं वियोगो न च बन्धुभिः
इत्येवं देवदेवेन पुरा वै शूलपाणिना
स्थापितं परमं तीर्थं स्वनाम्ना मुनिसत्तम
एकदा समये व्यास कपालक्षालनाय वै
प्रक्षाल्य चाक्षिपद्भूमौ तत्र तीर्थमनुत्तमम्
ब्रह्मणो रुधिरेणाशु परि पूर्णाभवत्क्षणात्
श्राद्धं च तर्पणं कृत्वा तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्
तिष्ठंति मुनिशार्दूल चिंतयंति स्वगोत्रजम्
संयावं पायसं वापि श्यामाकं सनिवारकम्
पितरौ द्वादशाब्दानि तृप्तिं यास्यंति तस्य वै
पितॄन्संतर्पयिष्यंति स्वर्गस्तेषां सदाऽक्षयः 5.1.16.
अक्षयं तस्य तत्प्रोक्तं ब्रह्मणा वै स्वयंभुवा
वाराणस्यां गयायां च सा न तृप्तिर्भविष्यति
यो यमुद्दिश्य वैकाममिह श्राद्धं करिष्यति
नवमी अष्टमी चैव अमावास्याथ पूर्णिमा
ब्रह्मेंद्र रुद्रदेवांश्च सूर्याग्निब्रह्मदैवतान्
सरीसृपान्पितृगणान्यच्चान्यद्भुवि संस्थितम्
मासिमास्यसिते पक्षे पंचदश्यां द्विजोत्तम
श्राद्धे पितृगणास्तृप्तिं प्रयांति पितरोऽर्जिताम्
भक्त्या श्राद्धं प्रकर्तव्यं पित रस्तेन तर्पिताः
ये कुर्वंति च वै श्राद्धं पिंडान्ये निर्वपंति च 5.1.16.
इहैत्य वै पुण्यजलेषु सम्यक्स्नात्वा नरस्तांस्तु लभेत कामान्
चित्तं च वित्तं च नृणां च शुद्धं शस्तश्च कालः कथितो विधिश्च
दशानामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मान वः