यस्य दर्शनमात्रेण पुत्रवाञ्जायते नरः
समुद्राः संति चत्वारः क्षारक्षीरदधीक्षवः
कथय त्वं मुनिश्रेष्ठ सुद्युम्नेन प्रतिष्ठिताः
लक्षयोजनपर्यंतं जंबुद्वीपं सुशोभनम्
शाकद्वीपे द्विलक्षे तु क्षीराब्धिः संप्रतिष्ठितः शाल्मले त्विक्षुजलधिर्ह्यष्टलक्षः प्रतिष्ठितः
चत्वारस्ते समाख्याताः समुद्रा भूमिमंडले
तस्य पत्नी वरारोहा नाम्ना ख्याता सुदर्शना
मुनिं दाल्भ्यं च सा दृष्ट्वा पप्रच्छ सुतकाम्यया
सर्वलक्षणसंपूर्णः पुत्रो लभ्यो मया कथम्
स्वयंभुवेन देवेन ब्रह्मणा लोककारिणा ।। 5.1.14.
तेषु राज्ञा कृते स्नाने तव पुत्रो भविष्यति
दाल्भ्यस्यैव तु वाक्येन विचित्राख्यानकेन च
स गत्वा तोषयामास शंकरं गंधमादने
अवंतीं गच्छ राजेद्र पुत्रं प्राप्स्यसि शोभनम्
मेरुरूपे स्थले राजन्समीपे शंकरस्य च अभ्यर्थितास्त्वया तत्र स्थास्यंति कलया सदा
एवमुक्त्वा महादेवो जगामादर्शनं विभुः
आगतस्तु कुशस्थल्यां समुद्रांश्च ददर्श ह
स वव्रे मनसा पुत्रं सर्वलक्षणसंयुतम् तावदत्रैव स्थातव्यं राजस्थलसमीपतः
भविष्यति च ते पुत्रः सर्वलक्षणसंयुतः
स्थले चात्र शुभे राजन्स्थास्यामः कलया सह
कुरुते तेषु यो यात्रां तस्य पुण्यफलं शृणु
कुर्याच्छाद्धं ततो व्यास पितॄणां भक्तितत्परः
मंडकांश्च ततो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे
सहिरण्यं च दातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे
सदक्षिणं फलैर्युक्तमर्घ्यं दद्यात्प्रयत्नतः
क्षीरं तत्र प्रदातव्यं ताम्रपात्रेण पूरितम्
इक्ष्वब्धौ च तथा कृत्वा दद्याद्विप्रे गुडं शुभम्
भव्यां हि लभते लक्ष्मीं पुत्रांश्चापि मनोरमान् ।। 5.1.14.
मृते स्वर्गमवाप्नोति यावदिंद्राश्चतुर्दश
क्रीडमानेन देवेन निर्मितं तीर्थमुत्तमम्