अत्र त्यजंति ये प्राणान्रुद्र लोकं व्रजंति ते
रौद्रे सरसि ये स्नांति जलं वापि पिबंति ये
इति स्वर्गगता देवाः स्पृहां कुर्वंति नित्यशः
इदं शुभं दिव्यमधर्मनाशनं महाकपालं सुरदैत्यपूजितम्
तपोरतैः सिद्धगणैरभिष्टुतं यथा नभःस्थं दिननाथमंडलम्
स्वयंभूतं महेशस्य विख्यातं कुटुंबिकेश्वरम्
मुच्यते सर्वपापैस्तु सप्तजन्मकृतैरपि
सर्वाँल्लोकानतिक्रम्य शिवलोकं स गच्छति
तीरे तस्य प्रयच्छेत स प्राप्नोति परां गतिम्
एकेनैवोपवासेन अश्वमेधफलं लभेत्
पट्टबंधं महेशस्य स विपाप्मा दिवं व्रजेत्
कर्पूरं कुङ्कुमं चैव मृगनाभि सचन्दनम्
स्वरूपं चैव विप्रेन्द्र सभार्यं भोजयेद्द्विजम्
इति श्रीस्कांदे महापुराणएकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डेऽवन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये कुटुम्बिकेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम दशमोऽध्यायः
अथातः संप्रवक्ष्यामि तीर्थं विद्याधरस्य तु
प्रसादाद्ब्रूहि मे ब्रह्मञ्छ्रोतुमिच्छामि सांप्रतम्
ग्रथिता पारिजातस्य माला तेन मनोरमा
गृहीत्वा च स तां मालां गतो वासववेश्मनि
दत्ता तस्यै तदा तेन सा माला नृत्यमाश्रितः ।। सा मेनकास्तुताऽस्थाने मालया मोहिता भवत्
कोपाविष्टेन शक्रेण शप्तो विद्याधरस्तदा
विद्याधरपदं त्यक्त्वा मम शापाच्च सांप्रतम्
अजानता मया नाथ अपराधः कृतोऽधुना
एवमुक्तः स शक्रो वै विद्याधरमुवाच ह
तस्याश्चोत्तरभागे तु विद्यते तीर्थमुत्तमम् 5.1.11.
भक्त्या तत्र कृते स्नाने विद्याधरपतिर्भवेत्
एवमुक्तः स शक्रेण आगतोऽवंतिमंडले
प्रभावात्तस्य तीर्थस्य पुनः प्राप्तं पदं स्वकम्
तत्र पुष्पाणि यो दद्याच्चंदनं च विलेपनम्
सनत्कुमार उवाच तत्र तीर्थं च विख्यातं सर्वकामप्रदायकम्
तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा गोशतस्य फलं लभेत्