नाग्निर्न वायुर्न जलं न सूर्यकिरणातपः
नित्यं पुष्पवरोपेता नित्यं सुस्थिरयौवनाः
कामसंदर्शनाः पुंसां तपःसंध्याज्वलदृशाम्
एवं स वरदः शंभुरनुजग्राह पादपान्
क्षितिं निपतता तेन कंपते स्म रसातलम् 5.1.5.
शक्राशनिहतानीव व्याघ्रव्यालान्वितानि च
देवसिद्धविमानानि गंधर्वनगराणि च
कपोतमेषाश्चात्यंतं पुनः संघातदर्शनाः
महता तस्य शब्देन जडांधबधिरं कृतम्
सुरासुराणां सर्वेषां शरीराणि मनांसि च
धैर्यमालंब्य सर्वेऽपि समागम्येंद्रपूर्वकाः
किं निमित्तं तु भगवन्नेतदुत्पातदर्शने
जातं कल्पावसानं च भिन्नमर्यादसागरम्
धरा समाधृता कस्मात्सप्तसागरवारिणा
यादृशोऽयं श्रुतः शब्दो न भूतो नापि विश्रुतः 5.1.5.
एवमुक्तोऽब्रवीद्ब्रह्मा परमेशानुभावितः
यत्पृष्टं मरुतः सर्वे शृणुध्वं तत्र कारणम्
मुखं छित्त्वा नखाग्रेण मद्देहात्पंचमं शिरः
ययाचे पात्रमादाय भिक्षां नारायणं प्रभुम्
ततः कुशस्थलीमेत्य भगवांस्तद्वनोत्तमम्
अनुगृह्याथ भगवान्वनं तत्सर्वगांडजम्
तत्कपालं करस्थं यन्न्यस्तं भगवता क्षितौ
तद्द्रक्ष्यथ विरूपाक्षं प्रपद्यत मया सह
इत्युक्त्वा भगवान्ब्रह्मा सह तैर्देवदानवैः
प्रहृष्टमनसः सर्वे कोकिलालापलापिताम् 5.1.5.
संप्राप्तं सर्वमेतैस्तद्वनं नंदनसंमितम्
दृष्ट्वा तद्वनमुत्तमं तनुभृतामाह्रादकं चेतसां नानासत्फलपुष्पपादपवनैरासेवितं सर्वतः
इह देवो ऽत्र देवोऽत्र विविशुस्ते दिदृक्षवः
अद्भुतस्य वनस्यांते न ते ददृशिरे सुराः
तमुवाच स भद्रं वै द्रक्ष्यध्वं न तपो विना