नाना मृगगणाकीर्णं नित्यं समुदितांडजम्
कपालपाणिर्भगवांस्तथारूपं वनोत्तमम्
ता वृक्षपंक्तयः सर्वा दृष्ट्वा रुद्रं समागतम्
पुष्पप्रतिग्रहं कृत्वा पादपानां महेश्वरः
एवमुक्ते भगवता तरवो निरवग्रहाः 5.1.5.
वरं ददासि देवेश प्रसन्न जनवत्सल
एष नः परमः कामो देवदेव नमोऽस्तु ते
सर्वात्मना प्रपन्ना वै याचामहे वरोत्तमम्
इत्युक्तः पादपैः सर्वैः शरणागतवत्सलः
वरं ददामि भूयो वो न वृथा दर्शनं मम
नाग्निर्न वायुर्न जलं न सूर्यकिरणातपः
नित्यं पुष्पवरोपेता नित्यं सुस्थिरयौवनाः
कामसंदर्शनाः पुंसां तपःसंध्याज्वलदृशाम्
एवं स वरदः शंभुरनुजग्राह पादपान्
क्षितिं निपतता तेन कंपते स्म रसातलम् 5.1.5.
शक्राशनिहतानीव व्याघ्रव्यालान्वितानि च
देवसिद्धविमानानि गंधर्वनगराणि च
कपोतमेषाश्चात्यंतं पुनः संघातदर्शनाः
महता तस्य शब्देन जडांधबधिरं कृतम्
सुरासुराणां सर्वेषां शरीराणि मनांसि च
धैर्यमालंब्य सर्वेऽपि समागम्येंद्रपूर्वकाः
किं निमित्तं तु भगवन्नेतदुत्पातदर्शने
जातं कल्पावसानं च भिन्नमर्यादसागरम्
धरा समाधृता कस्मात्सप्तसागरवारिणा
यादृशोऽयं श्रुतः शब्दो न भूतो नापि विश्रुतः 5.1.5.
एवमुक्तोऽब्रवीद्ब्रह्मा परमेशानुभावितः
यत्पृष्टं मरुतः सर्वे शृणुध्वं तत्र कारणम्
मुखं छित्त्वा नखाग्रेण मद्देहात्पंचमं शिरः
ययाचे पात्रमादाय भिक्षां नारायणं प्रभुम्
ततः कुशस्थलीमेत्य भगवांस्तद्वनोत्तमम्