ततो महारणे जाते तत्राहं योजयामि तम्
उक्ताविमौ नरौ रुद्रौ पालनीयौ स्वशक्तितः स्वांशभूतौ द्वापरांते नियोज्यौ भूतले त्वया
ततोऽब्रवीत्तदा विष्णुं सुरेशो दुःखितं वचः ।। 5.1.3.
अस्मिन्मन्वंतरे देव त्रेतायुगं तदा यदा वालीनाम महाबाहुः सुग्रीवार्थे निपातितः
तेन दुःखेन तप्तोऽहं नाहं गृह्णामि ते नरम्
विष्णुः प्रोवाच मघवन्भुवो भारावतारणे
ततो हृष्टोऽभवच्छक्रो विष्णुवाक्येन तेन वै
इत्युक्त्वा तु रवीन्द्रौ स प्रेषयित्वा च तौ पुनः
कृतं जुगुप्सितं कर्म ब्रह्मन्नीशं जिघांसता
शुद्ध्यर्थमस्य पापस्य प्रायश्चित्तं परं कुरु
एको वै गार्हपत्योऽस्तु द्वितीयाहवनीयकः
वर्तुले तर्पयात्मानं मामथो धनुषाकृतौ
हुत्वा त्वग्निं च तपसा हरमेवार्च्य तत्क्षणात् 5.1.3.
प्रायश्चित्तविशुद्धात्मा प्रतिपद्य महेश्वरम्
इत्येवमुक्त्वा हरिरुग्रतेजा गतः स्वकीयं निलयं महात्मा
किमेवं सोऽधुना जात उत्पत्तौ विश्वकर्मणः
कथं रुद्रेण जनितः प्रभुणा बुद्धिपूर्वकम्
केन कस्मात्समुत्पन्नः शंकराच्युतब्रह्मणाम्
अद्भुतं पंचमं वक्त्रं कथं तस्याप्युपस्थितम्
मूढात्मना नरो येन हंतुं स प्रहितो हरम्
तयोरविदितं नास्ति सिद्धासिद्धं महात्मनोः
ब्रह्मणः पंचमं वक्त्रं यत्तदासीन्महात्मनः
यो नरो ब्रह्मणः प्रोक्तः सोऽप्यग्निस्तस्य मानसः
पूर्वं दृष्ट्वा समुत्पत्ति मेवं तस्य महान्नरः
स तं हत्वा शरेणाजौ ब्रह्मणो निहितं रजः 5.1.4.
विस्तरेण तदाचक्ष्व भगवन्मुनिवंदित
सनत्कुमार उवाच अव्यक्तादीन्ससर्जादावंडं हि तदजायत
स्वयंभूः स तपस्तप्त्वा दिव्यं वर्षशतं महत्
श्रुतियोगात्तु मनसः पश्चादग्निरजायत
पाणिभ्यां ब्रह्मणा सोग्निर्भूमेरूर्ध्वं निवेशितः