शंकरोप्याशु भक्तानां तेन त्वं शंकरः स्मृतः
तेन देव कपाली त्वं स्तुतो ह्यसि प्रसीद नः
कृपानिधिः स भगवांस्तत्रैवांतरधीयत सितविधृतकपालो मालया रुद्रपार्श्वे स जयति जितवेधा ऊर्जितः प्राज्यतेजाः
ललाटे स्वदमुत्पन्नं गृहीत्वाऽताडयद्भुवि
तत्स्वेदात्कुंडली जज्ञे सधनुः समहेषुधिः
तमुवाच विरंचिस्तु दर्शयन्रुद्रमोजसा
ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा धनुरुद्यम्य पृष्ठतः
स दृष्ट्वा पुरुषं चोग्रमगमद्विस्मितो भवः
मया न वध्योऽतिबलः सखा विष्णोर्भविष्यति
चिंतयन्नित्थमीशोऽपि विष्णोराश्रममभ्यगात्
प्रपात्य च तदा हृष्टः क्रीडां कुर्वञ्जगत्स्थितौ
अदृश्यः सर्वभूतानां विश्वात्मा विश्वसृग्विभुः
एकांगुष्ठस्थितं भूमौ तपोऽत्यंतमनातुरम् 5.1.3.
पुण्या धारसमायुक्तं पुराणपुरुषोत्तमम्
कपालं दर्शयित्वाग्रे ज्वलज्ज्वलनसोत्कटम्
कोऽन्यो योग्यो भवेद्भिक्षुर्भिक्षादानस्य सांप्रतम्
तं बिभेदांतर्गतज्ञः शूलेन शशिशेखरः
जांबूनदरसाकारा वह्निज्वालेव निर्मला
ऋज्वी वेगवती शिप्रा दीधितीवांबरे रवेः
दिव्यं वर्षसहस्रं सा समुवाह हरेर्भुजात्
दत्तां नारायणेनाथ सत्पात्रे पात्र उत्तमे
संपूर्णं तव पात्रं हि ततो वै परमेश्वरः
शशिसूर्याग्नि नयनः शशिशेखरशोभितः 5.1.3.
अंगुल्या घटयन्प्राह कपालं चातिपूरितम्
पार्श्वतोथ हरेरीशः स्वांगुल्या रुधिरं तदा
मथ्यमाने ततो रक्ते कललं बुद्बुदं क्रमात्
सहस्रबाहू रक्ताक्षो धनुर्ज्यां संस्पृशन्मुहुः
पुरुषोऽर्जुनसंकाशः कपाले संप्रकाशयन्
कपाले भगवन्कोऽयं प्रादुर्भूतोऽभवन्नरः
नरो नामेति पुरुषः परमास्त्रविदांवरः