अथ देवगणाः सर्वे वञ्चयित्वा च तं गणम् 7.3.52.
गत्वा वायो भवं ब्रूहि न कार्या संततिस्त्वया
ततो वायुर्द्रुतं गत्वा स्थितो यत्र महेश्वरः
ततस्तु भगवाञ्छर्वो व्रीडया परया युतः
ततो गौरी सुदुःखार्ता शशाप त्रिदशालयान्
तस्मात्तेऽपि भविष्यन्ति सन्तानेन विवर्ज्जिताः
यस्माद्वायो समायातः स्थानेऽस्मिञ्जनवर्जिते
एवमुक्त्वा ततो दीर्घं भर्तुः कोपपरायणा
सुतार्थं सा तपस्तेपे यतवाक्कायमानसा
इन्द्राद्यैर्विबुधैः सार्द्धं तदंतिकमुपागमत्
एष देवः शिवः प्राप्तस्तव पार्श्वं स्वलज्जया 7.3.52.
पुत्रं लब्ध्वा प्रयास्यामि तस्य पार्श्वे सुरेश्वर
तस्यास्तं निश्चयं ज्ञात्वा स्वयं देवः समाययौ
दृष्टिदानेन देवेशि भाषणेन वरानने
अकाले तेन मुक्ताऽसि निवृत्तिः सुरते कृता
तस्मात्ते भविता पुत्रो निजदेहसमुद्भवः
निजांगमलमादाय यादृग्रूपं सुरेश्वरि
सद्यो देवगणानां च दैत्यानां च विशेषतः
एवमुक्ता त्रिनेत्रेण परितुष्टा सुरेश्वरी
चतुर्थे दिवसे प्राप्ते ततः स्नात्वा शिवा नृप चतुर्भुजं चकाराऽथ हरवाक्याद्विनायकम्
ततः सजीवतां प्राप्य हरवाक्येन तं तदा सर्वेषां चैव मर्त्यानां ततः ख्यातो बभूव ह ॥ 7.3.52.
विनायक इति श्रीमान्पूज्यस्त्रैलोक्यवासिनाम्
ततो देवगणाः सर्वे देवीप्रियहिते रताः
देवा ऊचुः तवायं तनयो देवि सर्वेषां नः पुरःसरः
एतच्छृंगं गिरे रम्यं तव संसेवनाच्छुभे
येऽत्र स्नानं करिष्यन्ति सुपुण्ये सलिलाश्रये
माघमासे तृतीयायां शुक्लायां ये समाहिताः
एवमुक्त्वा सुराः सर्वे स्वस्थानं तु ततो गताः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्ड ईशानीशिखरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
यत्र पूर्वं पदं न्यस्तं ब्रह्मणा लोककारिणा