सचापः सशरो राजंस्तस्मिन्पर्वतरोधसि
कैलासं पर्वतश्रेष्ठं जगाम सुरपूजितः व्यलपत्करुणं दीना पतिशोकपरि प्लुता
ततो दारूणि चाहृत्य चितिं कृत्वा नराधिप तावदाकाशगां वाणीं शुश्राव च यशस्विनी
वागुवाच भूयः प्राप्स्यसि भर्त्तारं कामें तुष्टेन शंभुना
सा श्रुत्वा तां तदा वाणीं समुत्तस्थौ समुमध्यमा व्रतैर्दानैर्जपैर्होमैरुपवासैस्तथा परैः
ततो वर्ष सहस्रांते तुष्टस्तस्या महेश्वरः
अक्षतांगः पुनः कामः कांतो मे जायतां पतिः
एवमुक्ते तया वाक्ये तत्क्षणात्समुपस्थितः 7.3.40.
इक्षुयष्टिमयं चापं पुष्पबाणसमन्वितम्
ततो रतिसमायुक्तः प्रणिपत्य महेश्वरम्
स दृष्ट्वा शिवमाहात्म्यं श्रद्धां कृत्वा नृपोत्तम
यस्मिन्दृष्टे महाराज नारी वा यदि वा नरः
एवमेतन्मया ख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे कामेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशोऽध्यायः
यत्र पूर्वं तपस्तप्तं मार्कंडेन महात्मना
मृकण्डो ब्राह्मणोनाम पुराऽऽसीच्छंसितव्रतः
सर्वलक्षणसंपूर्णः शांतः सूर्यसमप्रभः
आगतो ब्राह्मणो ज्ञानी कश्चित्सामुद्रविच्छुभः
आनासाग्रशिखाग्राभ्यां चिरं चैवावलोकितः
अथाऽब्रवीच्चिरं दृष्टस्त्वया पुत्रो मम द्विज
असकृत्स मृकण्डेन यावत्पृष्टो द्विजोत्तमः
अस्य बालस्य चिह्नानि यानि काये द्विजोत्तम
षण्मासेनास्य बालस्य नूनं मृत्युर्भविष्यति अनृतं नोक्तपूर्वं मे वैरिष्वपि कदाचन
मृकंडेनाभ्यनुज्ञात इष्टं देशं जगाम ह ॥ 7.3.41.
मृकंडोपि सुतं ज्ञात्वा ततः क्षीणायुषं नृप
श्रुताध्ययनसंपन्नं यंयं पश्यसि चाग्रतः
ततश्चक्रे ब्रह्मचारी पितुर्वाक्यं विशेषतः
बालं वृद्धं युवानं च यंयं पश्यति चक्षुषा
कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्याश्रमसमीपतः
अथ तान्सत्वरं गत्वा वंदयामास पार्थिव