अथ ते मुनयः सर्वे गालवप्रमुखा नृप 7.3.39.
कस्मात्सक्तून्प्रमुक्त्वा त्वं नान्यद्दातुमिहेच्छसि
सक्तुदानस्य माहात्म्यं मुनीनां भावितात्मनाम्
पूर्वं भक्त्या विहीनस्य शुना वै सक्तवो हृताः
सांप्रतं भक्तिद त्तानां किं स्याज्जानामि नो फलम् तीर्थेऽस्मिन्भक्तिसंयुक्तः सत्येनात्मानमालभे
पुलस्त्य उवाच ततस्ते मुनयो हृष्टाः साधुसाध्विति चाब्रुवन्
एष प्रभावो राजर्षे सक्तुदानस्य कीर्त्तितः
यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या कथ्यमानं द्विजाननात्
यस्मिन्दृष्टे सदा मर्त्यः सुरूपः सुप्रभो भवेत्
वालखिल्याश्रमं प्राप्तो यत्र लिंगं पपात ह
स कथं पूजितस्तेन शंभुर्मे कौतुकं महत्
दर्शयन्नात्मनो बाणं तस्यासौ पृष्ठतः स्थितः
ततो वाराणसीं प्राप्तस्तद्भयात्त्रिपुरांतकः
ततः प्रयागमापन्नः केदारं च ततः परम्
गोकर्णं च प्रभासं च पुण्यं च कृमिजांगलम्
किं वा तेन बहूक्तेन तीर्थान्यायतनानि च
यत्रयत्र महादेवस्तद्भयान्नृप गच्छति
कस्यचित्त्वथकालस्य पुनः प्राप्तोऽर्बुदं प्रति आकुंचितैकपादं च स्थिरदृष्टिं नृपो त्तम ॥ 7.3.40.
अथाऽसौ भगवाञ्छांतः प्रियादुःखसमन्वितः
तस्य कोपाभिभूतस्य तृतीयान्नयनान्नृप
सचापः सशरो राजंस्तस्मिन्पर्वतरोधसि
कैलासं पर्वतश्रेष्ठं जगाम सुरपूजितः व्यलपत्करुणं दीना पतिशोकपरि प्लुता
ततो दारूणि चाहृत्य चितिं कृत्वा नराधिप तावदाकाशगां वाणीं शुश्राव च यशस्विनी
वागुवाच भूयः प्राप्स्यसि भर्त्तारं कामें तुष्टेन शंभुना
सा श्रुत्वा तां तदा वाणीं समुत्तस्थौ समुमध्यमा व्रतैर्दानैर्जपैर्होमैरुपवासैस्तथा परैः
ततो वर्ष सहस्रांते तुष्टस्तस्या महेश्वरः
अक्षतांगः पुनः कामः कांतो मे जायतां पतिः
एवमुक्ते तया वाक्ये तत्क्षणात्समुपस्थितः 7.3.40.
इक्षुयष्टिमयं चापं पुष्पबाणसमन्वितम्
ततो रतिसमायुक्तः प्रणिपत्य महेश्वरम्