कथं भूयः प्रगृह्णामि यावच्छुद्धिर्न जायते ॥ 7.3.39.
शक्तोऽहं वालखिल्यानां निग्रहं कर्त्तुमञ्जसा
अचलं लिंगमेतद्धि नोद्धर्त्तुं शक्यते विभो
यदि मे त्वं पुरा लिंगं पूजयेथाः पितामह
ततो नौ शांतिमागच्छेज्जगत्स्थावरजंगमम्
ततस्तं पूजयामास ब्रह्मा पूर्वं सुभक्तितः
ब्रह्मणोऽनन्तरं विष्णुस्ततः शक्र स्ततोऽपरे
ततस्ते दारुणोत्पाता उपशांताश्च तत्क्षणात्
अथोवाच महादेवः सर्वांस्तांस्त्रिदशालयान्
स्वर्गं यास्यंति देवेश नाशं यास्यति किल्बिषम्
तस्माद्वज्रेण देवेन्द्रस्तवैतल्लिंगमुत्तमम् 7.3.39.
एवं करोतु देवेन्द्रः सर्वधर्मविवृद्धये
पुलस्त्य उवाच ततः संछादयामास वज्रेण त्रिदशाधिपः
अद्यापि वज्रसंस्पर्शात्तत्सान्निध्यं गतो नरः
माहात्म्यं कीर्तितं यस्मात्तल्लिंगे शंकरेण तु
ततःप्रभृति लिंगस्य मर्त्त्ये पूजा व्यजायत
एवमेतत्पुरावृत्तमर्बुदे पर्वतोत्तमे
फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां नैवेद्यं नूतनैर्यवैः
ब्राह्मणान्भोजयेद्यस्तु भक्त्या तस्मिन्नवैर्यवैः
तत्र दानं प्रशंसन्ति सक्तूनां मुनिसत्तमाः
किं दानैर्विविधैर्दत्तैः किं यज्ञैश्च सुविस्तरैः 7.3.39.
फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां सुमहेश्वरसन्निधौ
शृणु राजन्पुरा वृत्तं तत्राश्चर्यं यदुत्तमम्
भिक्षार्थमागतस्तत्र लोकैरन्यैः समन्वितः
ततो रोग परिक्लेशाद्भोजनं न चकार सः सक्तून्कृत्वोपधाने तान्स च सुप्तो निशागमे
ततो निद्राभिभूतस्य सारमेयो जहार च
अथासौ विस्मयाद्राजन्पंचत्वं समुपस्थितः
भीमोनाम नृपश्रेष्ठ दमयन्तीपिता हि यः
फाल्गुनांतचतुर्दश्यां वर्षे वर्षे जगाम सः
अचलेश्वरसान्निध्ये ददौ सक्तूंस्ततो बहून्