दैवं वा मानुषं वापि दानवा लंभिता विभो
यत्र दृष्टं क्वचित्पूर्वं त्रैलोक्ये सचराचरे ॥ 7.3.36.
अस्त्यर्बुद इति ख्यातः पर्वतो धरणीतले
बकुलैश्चंपकैश्चाम्रैरशोकैः कर्णिकारकैः
सरलैः पनसैर्वृक्षैस्तिंदुकैः करवीरकैः
पुष्पजातिविशेषैश्च सुगंधैरप्यनेककैः
न स वृक्षो न सा वल्ली नौषधी सा धरातले
पक्षिणो मधुरारावाश्चकोरशिखिचातकाः
येषां शब्दं समाकर्ण्य मुनयोऽपि समाहिताः
निर्झराणि सुरम्याणि नद्यश्च विमलोदकाः
पद्मपत्रविशालाक्षा मध्यक्षामाः शुचिस्मिताः
किं चात्र बहुनोक्तेन यत्किंचित्तत्र पर्वते सर्वलोकोत्तरास्तत्र दृश्यंते पर्वतोत्तमे ॥ 7.3.36.
दशयोजनविस्तारो द्वाभ्यां संहितपर्वतः
तत्राऽहं कौतुकाविष्ट इतश्चेतश्च वीक्षयन्
न देवी नापि गंधर्वी नासुरी न च मानुषी
रतिः प्रीतिरुमा लक्ष्मीः सावित्री च सरस्वती
अहं दृष्ट्वा तथा रूपां नारीं कामेन पीडितः
ततो धैर्यमवष्टभ्य मया मनसि चिंतितम्
यस्या दर्शनमात्रेण कामो मे हृदि वर्द्धितः
चिरकालं तपस्तप्तं ब्रह्मचर्येण वै मया तस्माद्गच्छामि चान्यत्र यावन्न विकृतिर्भवेत्
नारीनाम तपोविघ्नं पूर्वं सृष्टं स्वयंभुवा
तावद्धैर्यं तपः सत्यं तावत्स्थैर्यं कुलत्रपा 7.3.36.
एतत्संचिंत्य बहुधा निमील्य नयने ततः
श्रवणादपि राजेंद्र पुनः पप्रच्छ तं मुनिम्
यस्याः संदर्शनादेव भवानेव स्मरान्वितः
देवी वा मानुषी वापि यक्षिणी पन्नगी मुने
एतन्मे वर्त्तते वित्ते सा कुमारी यशस्विनी
सोऽहं यास्यामि दैत्येश ब्रह्मलोकं सनातनम्
एवमुक्त्वा ततो राजन्ब्रह्मलोकं गतो मुनिः
गत्वा भवान्द्रुतं तत्र दृष्ट्वा तां च वरांगनाम्