मुक्त्वैकां योषितं देवि तस्मात्त्वं विनिपातय
अहं तं सूदयिष्यामि समये पर्युपस्थिते 7.3.36.
देवी तत्रैव संहृष्टा स्थिता पर्वतरोधसि
तत्र देवीं च संदृष्ट्वा तीर्थयात्रापरायणः
तत्र दृष्ट्वा मुनिं प्राप्तं प्रणम्य महिषासुरः
ततस्तं पूजयामास मधुपर्कार्घविष्टरैः
कुतो भवानितः प्राप्तः किमर्थं मुनिसत्तम
अहं भृत्यसमायुक्तः किमनेन द्विजोत्तम
अभिनंदामि ते सर्वमेतत्त्वय्युपपद्यते । निःस्पृहा हि वयं नित्यं मुनिधर्मं समाश्रिताः
कौतूहलादिह प्राप्तश्चिरात्ते दर्शनं गतः
दैवं वा मानुषं वापि दानवा लंभिता विभो
यत्र दृष्टं क्वचित्पूर्वं त्रैलोक्ये सचराचरे ॥ 7.3.36.
अस्त्यर्बुद इति ख्यातः पर्वतो धरणीतले
बकुलैश्चंपकैश्चाम्रैरशोकैः कर्णिकारकैः
सरलैः पनसैर्वृक्षैस्तिंदुकैः करवीरकैः
पुष्पजातिविशेषैश्च सुगंधैरप्यनेककैः
न स वृक्षो न सा वल्ली नौषधी सा धरातले
पक्षिणो मधुरारावाश्चकोरशिखिचातकाः
येषां शब्दं समाकर्ण्य मुनयोऽपि समाहिताः
निर्झराणि सुरम्याणि नद्यश्च विमलोदकाः
पद्मपत्रविशालाक्षा मध्यक्षामाः शुचिस्मिताः
किं चात्र बहुनोक्तेन यत्किंचित्तत्र पर्वते सर्वलोकोत्तरास्तत्र दृश्यंते पर्वतोत्तमे ॥ 7.3.36.
दशयोजनविस्तारो द्वाभ्यां संहितपर्वतः
तत्राऽहं कौतुकाविष्ट इतश्चेतश्च वीक्षयन्
न देवी नापि गंधर्वी नासुरी न च मानुषी
रतिः प्रीतिरुमा लक्ष्मीः सावित्री च सरस्वती
अहं दृष्ट्वा तथा रूपां नारीं कामेन पीडितः
ततो धैर्यमवष्टभ्य मया मनसि चिंतितम्
यस्या दर्शनमात्रेण कामो मे हृदि वर्द्धितः
चिरकालं तपस्तप्तं ब्रह्मचर्येण वै मया तस्माद्गच्छामि चान्यत्र यावन्न विकृतिर्भवेत्